7 mei: dromen

Lieve Fil en Senna,

Jullie maken ons dag na dag zo hoopvol, dat we het niet kunnen laten om af en toe weg te dromen. En dan droom ik stiekem dat we enkele maanden verder zijn. En dat jullie met ons mee naar huis mogen. Dan maakt mijn hart een vreugdesprongetje... Wat zal dat moment eeuwig in mijn geheugen gegrift staan. Het is allemaal nog zo ver af, en we moeten van dag tot dag kijken, maar ik kan het niet laten...

En dan denk ik dat als jullie thuis zullen zijn, het nog steeds heel erg zwaar en vermoeiend zal zijn, maar dan hoop ik dat we zo genieten van jullie en van alle kleine dingen dat we al de rest vergeten. Dat we elke keer als we het even niet zien zitten, kunnen terugdenken aan hoe hard we naar jullie verlangd hebben en alles plots weer kunnen relativeren... Wat zou het mooi zijn. En deze stiekeme dromen houden ons overeind, en doen ons hoopvol verlangen ook als het even wat moeilijker gaat.

En misschien kunnen we stilletjes aftellen naar het moment dat het echt zover zal zijn, ten vroegste 22 juli denken we. En ook dat heb ik stiekem even nageteld, nog 76 dagen. En dat maakt het net iets overzichtelijker. En het lijkt ook niet meer zo verschrikkelijk veraf... Mag ik dan vanaf nu elke dag één vakje schrappen?

Liefs,

Mama en papa