17 mei: vechten als een leeuw !

Lieve Fil en Senna,

Gisteren heb ik iets geks ervaren... Ik heb voor het eerst zo duidelijk gevoeld dat je als ouder wat je kinderen betreft tot het uiterste gaat. Dat je anders zo normale grenzen vervagen en dat je vecht als een leeuw. Het maakt niet uit of mensen je daardoor anders bekijken. Voor je kinderen alles, dat gevoel...

En eigenlijk is het niet meer dan normaal, jullie vechten als kleine welpjes, dus logisch dat ook wij ervoor vechten als leeuwen. Maar ik kon het me op voorhand toch niet helemaal voorstellen, dus toch gek als zo'n gevoel het plotseling overneemt... Tja het moederschap doet wat met een mens.

Als ouder wil je enkel het beste voor je kinderen natuurlijk. En dat is juist bij ons zo moeilijk, want jullie hebben allesbehalve een goede start gehad en dus wil ik dat jullie vechten onder de beste omstandigheden! Dat jullie comfort ten allen tijde bewaakt wordt... en anders vechten we ervoor met ons vieren!

Senna in gevecht met haar kleine leeuw...

We hebben trouwens al wat zotte beloftes gedaan toen jullie juist geboren waren, en jullie leven echt aan een zijden draadje hing... Zo hebben we gezegd dat we te voet naar Scherpenheuvel zouden wandelen als jullie het allebei zouden halen. En we hopen nog altijd dat wij die kleine opoffering mogen maken... 't Is immers niets vergeleken met de lange zware tocht waaraan we nu bezig zijn. We hebben bovendien ook nooit afgesproken vanuit welk dorp onze tocht naar Scherpenheuvel zal vertrekken... ;-)

Slim hé!

dikke knuffel,

Mama en papa

PS Jullie moeten wel mee wandelen naar Scherpenheuvel hé kindjes, dat hoort bij de afspraak!