Het is zover, wij vinden het al vanzelfsprekend dat jullie nog steeds aan de C-PAP hangen, terwijl dit nog altijd een hele prestatie is. Wij worden al gewoon aan zoveel ongewone dingen... In het begin gingen wij bij elk alarm uit ons dak, nu kijken wij zoals jullie verpleegster kijkt. Klopt het alarm? Is jullie huidskleur normaal? Moeten we jullie er even aan herinneren om te blijven ademen?
Voor een buitenstaander zal het heel wat lijken, maar wij kijken van zoveel dingen niet meer op...
Zouden wij een babytje van 2,5 kilo ooit nog klein, breekbaar en broos vinden? Wij doen nu al vlot pampertjes aan bij jullie, dus dan moet een babytje van 2,5 kilo toch zeker lukken hé? Wij kleden jullie aan, troosten jullie, geven jullie een tutje... 't is leuk voor ons dat we die normale dingen mogen doen. En dat we ook effectief iets kunnen betekenen als jullie wenen of onrustig zijn. En dat we kunnen kangoeroeën en dat jullie daar dan zo van genieten... Dat maakt van ons dan zulke trotse ouders!
Maar in contrast met ons aanpassingsvermogen in het ziekenhuis, blijven de doodgewone dingen zo verschrikkelijk moeilijk. Naar de winkel gaan, dingen regelen, een boek lezen, tv kijken, met vrienden afspreken, een gewoon gesprek voeren... Het is zo moeilijk om gewone dingen opnieuw toe te laten, om afleiding toe te staan. Maar vandaag heb ik voor het eerst kunnen genieten van een drankje op een terras met de eerste lentezon, omdat ook mijn batterijen moeten opladen (en die werken het best op zonne-energie). Maar daarna was ik er weer helemaal voor jullie... En dan heb jij Fil nog 3 uur op mijn borst gelegen en hopelijk net zo genoten als ik van het eerste lentezonnetje...
Dikke kus,
Mama en papa
Lien,
BeantwoordenVerwijderenAf en toe moeten jullie ook eens aan jullie zelf denken, dus bij deze goed gedaan. je kan pas ten volle voor anderen zorgen als je ook goed voor je eigen zorgt ( ik weet het , het is een waarheid als een cliché maar ' t klopt wel denk ik ; ))))
Fijn dat jullie kindjes het zo goed doen!!! En ik vermoed dat ze het mammie en pappie ten volle gunnen dat zij ook eens aan zichzelf denken!
Veel liefs,
Nadia