29 april: dubbel genieten, dubbel geluk !

Liefste Fil en Senna,

Alsof we zaterdag nog niet genoeg genoten hadden, werd het gisteren nog beter: we mochten kangoeroeën met jullie allebei! Geweldig hé...  Senna, jij mocht op papa's schoot, en die was zo trots om zijn dochter eens echt te voelen. Je papa genoot ervan en glunderde... En voor jullie het wisten waren er drie uren voorbij!

En Fil, jij mocht nog eens op mama's schoot en hoewel we op voorhand een beetje schrik hadden voor je ademhaling, bleek dat we het helemaal mis hadden... Ja lieve Fil, volgens ons ben jij een echt knuffelventje en heb jij echt nood aan dat lijflijke contact, want terwijl je de hele week al wat moeite hebt met het ademhalen, ging het nu vanzelf. De zuurstof kon zelfs 5% afgebouwd worden, dus voor alle twijfelaars, als dat geen bewijs is... En je deed geen enkel alarm in de drie uren dat je bij mama lag. En ook dat is volgens je verpleegster hoogst uitzonderlijk! Ja Filleke, wij zijn zo trots op jou! En nu hopen we dan ook helemaal dat je regelmatiger mag gaan kangoeroeën want jij knapt er zo van op! 

Dus lieve kindjes tot snel voor vele volgende kangoeroemomenten, dan worden we telkens met ons viertjes weer een beetje sterker!

 

                                                               Senna op papa's borst

                                                            Fil met zijn oogjes open...


Liefs,

mama en papa

28 april: Wonderbaarlijke momenten met Senna

Lieve Fil en Senna,

Vandaag gaat jullie papa opnieuw terug mee en is het weekend en dus ook veel rustiger: 2 keer goed nieuws dus! En er komt nog beter nieuws: ik mag voor het eerst kangoeroeën met Senna!

Samen met je verpleger Wim mag ik je verzorgen en je trotse meter kijkt ook mee... Je doet het allemaal heel flink en kan het best verdragen dat we aan jou komen. We verversen ook je pampertje, maar elke keer als we je benen opheffen doe je nog kaka. Je hebt ons goed doen lachen, want na 3 nieuwe pampertjes, krijg je plots nog een kaka aanval en die is op zijn minst spectaculair te noemen! Je hele couveuse moet opnieuw ververst worden en ook Wim heeft ervan geweten... Maar jij bent ervan af, dus 't zal je maar deugd doen hé!

En dan is het tijd voor ons eerste echte moeder-dochter knuffel moment. Wat heb ik daar naar verlangd en nu is het eindelijk zover! Je gedraagt je voorbeeldig en lijkt geen last te hebben van het uit de couveuse halen... En dan lig je plots op mijn borst, heerlijk! Ik geniet met volle teugen, en ook je papa glundert aan de zijlijn. En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, doe je plots je oogjes open! Ik ben de enige getuige en wordt helemaal rood van opwinding. Senna heeft haar ogen open gedaan! En dus gaat papa filmen, en ja hoor, je oogjes gaan opnieuw open... Wat is dat toch een wonderbaarlijk moment. Je verpleger Wim had het nochtans voorspeld. Hij dacht dat je door het lijflijke contact, het laatste beetje moeite wel zou doen om je oogjes te openen. En ja, hij kreeg gelijk! Wij hadden nochtans ook een pronostiekje, maar dit hadden we niet voorzien. En dus zijn wij nu trotse ouders die op film hebben wanneer hun dochter haar ogen nog maar voor de tweede keer opendoet. Er zullen er weinig zijn die dat kunnen zeggen hé!

En Senna, jij genoot zo van ons lijflijke contact, was zo ongelooflijk rustig, dat je mocht blijven liggen op mama's borst. En zo hebben we uiteindelijk 2 uur en een half (jaja zo lang!) genoten van elkaar! Geweldig hé! 

En Fil die was ondertussen ook de rust zelve en gunde zijn zus alle aandacht... Maar ja Fil, jij mag dan ook morgen op papa's borst. En mama zal glunderen, al is 't een beetje jaloers, aan de zijlijn...

27 april: dubbel gevoel

Lieve Fil en Senna,

Vandaag is het de tweede werkdag voor papa. Hij zou natuurlijk wel veel liever bij jullie zijn, en dus leek halftijds werken ons de beste oplossing. Maar ik heb het moeilijk zo zonder jullie papa, in je eentje is alles anders... Alles brengt me uit balans, een kindje op straat, zwangere vrouwen, zelfs grotere kindjes op de couveuseafdeling... Ik weet dat het geen zin heeft, maar ik blijf met een zeker schuldgevoel zitten. Waarom heb ik niets gevoeld en waarom konden jullie niet nog een paar dagen of weken wachten? Het lijkt niet veel, maar het zou een groot verschil kunnen maken...

Ik kan met zoveel liefde en tederheid naar jullie kijken, maar tegelijkertijd zegt mijn hoofd dat ik me niet te veel aan jullie mag hechten... Ik verlang naar kleine momenten met jullie, een pampertje aandoen, nog eens kangoeroeën, maar tegelijkertijd ben ik zo bang om jullie ziek te maken dat ik liever helemaal niets doe... Zoveel dubbele gevoelens. Wat moet ik daar allemaal mee?

Er zijn zo van die momenten dat je de tijd wil verder spoelen, gewoon een kleine maand verder met ons viertjes. Wat verlang ik naar voor andere mensen zo normale dingen. 

We slaan er ons wel door, stapje voor stapje, dag voor dag. Al zullen we elkaar vaak moeten ondersteunen, maar samen komen we er wel!

26 april: papa terug aan 't werk

Lieve Fil en Senna,

Vandaag ging jullie papa voor het eerst terug werken. Dus werd het voor ons allebei een heel zware dag...

Met twee lukt het toch nog allemaal iets beter om te relativeren, en dat was vandaag dus even ver zoek!

Ik kwam naar het ziekenhuis en zag 6 mensen rondom Fil staan, gelukkig kwam er een verpleegster vertellen dat ze een nieuwe ademhalingsmachine op jou willen testen. Het is bijzonder hectisch op de afdeling, 6 mensen rondom Fil en zowat alle kinderartsen en verpleging zijn in de weer met de opname van een nieuwe tweeling. Geen tijd dus voor een beetje uitleg voor een mama. Maar waar ik het vooral moeilijk mee heb is dat ik weet dat jij, net als ik trouwens, een slechte onrustige nacht achter de rug hebt. En nu vallen ze je alweer een vol uur lastig met dat nieuwe machien, maar vooral met hun lawaai. Je blijft vreselijk onrustig en mijn frustatie stijgt... Vooral ook omdat ik denk dat als papa hier ook geweest was, we misschien wel tegen de dokters ingegaan waren, maar nu voel ik me zo machteloos...

Wanneer 't dan plots alle hens aan dek wordt omdat een ander tweelingkindje het plots moeilijk krijgt, vlucht ik naar buiten. Slecht gekozen moment dus om in mijn eentje naar jullie te komen. Gelukkig is oma Lieve er om me even op andere gedachten te brengen. Maar het vergroot tegelijk wel mijn bezorgdheid: "Hoe kan ik dit in godsnaam zo blijven volhouden?"

Mijn volgende bezoek verloopt niet veel beter. Ik had gehoopt dat jij Fil ondertussen wel rustig aan het slapen was, maar niks is minder waar. Je bent nog steeds onrustig en laat veel alarmen afgaan. Ik wil je zo graag gerust stellen, maar ben zo ongerust over jou... Eerlijk is eerlijk, vanaf jullie geboorte heb ik instinctief aangevoeld dat jij ons zorgenkindje zou worden, hoewel je 100 gram zwaarder bent dan je zus. En dat blijkt te gaan kloppen.

Pépé komt jullie ook nog eens opzoeken, op zijn verjaardag dan nog wel... Maar het is eigenlijk ook een beetje jullie 2e ver-weekdag hé. En dan komt jullie papa er plots aan, oef. En toeval of niet, maar Fil is eindelijk in dromenland. Gelukkig maar... Slaap nu maar lang door lieve schat! Je zusje Senna slaapt al zowat de hele dag en nacht. Zij is heel stabiel, doet weinig tot geen alarmen. Gelukkig maar, jullie houden elkaar echt in evenwicht.

Als we later met de kinderarts praten vertelt zij dat jij Fil, een longprobleem hebt en dat zou ook de reden zijn dat je zo onrustig bent. Er is iets mis met de doorbloeding van je longen, op zich niet zo abnormaal voor een kindje van jou leeftijd, maar toch zou het kunnen uitgroeien tot een chronisch probleem. Je blijkt dus toch ons zorgenkindje te zijn... Het wordt nu voor jullie allebei, maar vooral voor Fil, een lange weg tot de CPAP. Want voor jou Fil zal het toch net iets moeilijker gaan dan bij je zus...

25 april: oogjes open

Wat een bijzondere dag vandaag. Ik voel me gelukkig al veel beter, alleen mijn maag stribbelt nog wat tegen... Maar dat kan me toch niet tegenhouden om naar jullie te komen. Alleen wordt het weer een dagje toekijken vanop de zijlijn, want ik wil jullie ook niet ziek maken natuurlijk!

Maar wat was ik blij dat ik jullie terug kon zien. En jij Fil had een serieuze verrassing in petto, je oogjes waren open! Je papa en ik dachten al enkele dagen dat het ging gebeuren, maar nu was het dus echt zover... We hebben trouwens geprobeerd om je te verleiden je ogen al sneller te openen. We vertelden jou dat je borsten kon zien, omdat mama voor je couveuse ging afkolven. En toen de verpleegsters even later langs kwamen, dachten zij dat het echt zover was... Maar dat was vals alarm denken we, al had het wel weer een schitterend verhaal geweest voor een stoere macho als jij! 

Spijtig genoeg hebben we je open oogjes nog niet in het echt kunnen zien, want je moest weer voor 24h onder de zonnebank, met je zonnebril op dus! Gelukkig had je lieve verpleegster er wel wat foto's van getrokken, dus konden we toch al wat meegenieten...

En we kregen nog meer goed nieuws, Fil jou ductus blijkt na één medicatiekuur dichtgegroeid! En dat is meer dan we durfden hopen... Dus houden zo, lieve Fil, want blijkbaar kan het ook terug wat open gaan.

Senna jij doet het ook heel flink, jij lag gisteren zo goed ingepakt in je couveuse. Maar toch presteer je het nog om je voeten en armen eruit te wringen, zodat je weer helemaal goed gelegd moet worden. Tja je hebt het van geen vreemden, ook je broer is een echte wriemelkont! Jullie zullen allebei wel duidelijk maken wat je wel wil en wat niet...Nu al echte karaktertjes dus!

Senna jij wordt kalm van je duim in je mond, en met momenten ook een hele vuist...Heel schattig om te zien! En Fil jij hebt gisteren een tutje gekregen en vond dat helemaal fantastisch. Je hield het mooi tegen met je vuistje, en sabberde erop los. En het hielp, je werd er echt rustig van...

En nu haast ik mij naar het ziekenhuis want ik wil eindelijk je oogjes open zien lieve Fil! En Senna, wanneer ga jij ons verrassen? Spannend hé, en zo bijzonder!

24 april: Senna aan de CPAP

Lieve dappere kindjes,

Gisteren sloeg voor mij het noodlot toe, mama is ziek. Misschien dat die lange, zware dagen beginnen wegen. Maar wat is het verschrikkelijk dat ik dan niet naar jullie kan... Ik ben 's middags nog even meegekomen om jullie vanop een afstandje te bekijken, maar dan ging het niet meer. Vreselijk frustrerend, maar gelukkig doen jullie het wel goed... Ik ben in mijn bed gekropen en dus is jullie papa in zijn eentje naar jullie gekomen. Normaal zingen we elke avond een slaapliedje voor jullie, voor we naar huis vertrekken. En nu mama niet mee kon komen, hebben we het opgenomen en zo was ik toch nog een beetje bij jullie...

Wat is het gek dat jullie zo voor jullie leven moeten vechten, dingen die anders zo vanzelfsprekend zijn moeten jullie allemaal nog leren. Ademen bijvoorbeeld, het lijkt bij ons zo logisch en automatisch te gaan, maar jullie moeten het nog helemaal leren. Fil, jij wordt aangespoord om mee te ademen en je doet dit ook meer en meer, maar die slijmpjes zitten bij jou serieus in de weg... En Senna jij hebt je gisteren echt bewezen. Jij hebt 16 uur met de CPAP geademd, waarbij je enkel ondersteund wordt, maar zelf wel moet aangeven wanneer en hoeveel je ademt. Knap hé! Maar na die 16h was je zo moe, en hebben ze je opnieuw een ademhalingstube gegeven. Nu kan je weer even bekomen...

Twee flinke kindjes dus die de strijd zo dapper aangaan! Volhouden hé lieve schatjes... 

En wij zijn gewoon zo trots op jullie!

Liefs,

Mama en Papa

23 april

Lieve Fil en Senna, 

Fil jij knapt al wat op van je infectie, de waarden zijn al flink gedaald en je hebt gelukkig ook geen koorts meer. En nu heeft je zus Senna ook lichte infectiewaarden in haar bloed en moet ook zij antibiotica krijgen. Al is het bij je zus meer preventief.

Senna jij wordt nog steeds met cafeïne gestimuleerd om jou eraan te doen denken dat je zelf mee moet ademen. De verpleging verwacht immers ook dat jou ademhalingstube eruit moet omdat je teveel last krijgt van slijmpjes. En dan willen ze proberen om je aan de CPAP te hangen en daar moet je veel meer zelfstandig bij helpen ademen. Misschien dat het ook voor jou nog veel te vroeg is om het te proberen, maar ze willen het toch eens uittesten. Dus doe je best hé meisje...

Lieve kindjes, als mama krijg ik het moeilijker en moeilijker met het feit dat ik niets kan doen. Als jullie braaf liggen te slapen, durven we jullie ook helemaal niet te storen door ons hand op jullie lijfje te leggen. En als jullie het moeilijk hebben dan laten we jullie liever ook zoveel mogelijk met rust. 

Maar dit hou ik niet lang meer vol, ik moet jullie voelen, strelen en kunnen troosten... Gewoon kijken maakt me gefrustreerd en doet met momenten mijn moedergevoel kelderen, waardoor ik me weer schuldig ga voelen... Wat hoop ik dat jullie snel zo stabiel zijn, dat jullie regelmatig mogen kangoeroeën.

Misschien dat jij Senna morgen wel op mama's borst mag... En wat zou ik dat gewoon heerlijk vinden!

22 april: dappere krijger Fil

Gisteren begon onze dag goed. Jullie deden het allebei prima en ook Fil leek al wat opgeknapt...

Maar naarmate de dag vorderde kreeg Fil opnieuw meer en meer last van slijmpjes, dus werd er overwogen om een nieuwe tube te steken. En net op zo'n moment kwamen wij binnen, en werden we in een kamertje gezet omdat we misschien beter niet mee konden kijken. Maar in zo'n kamertje zijn we helemaal machteloos, lijkt de tijd niet vooruit te gaan en worden we nog meer overspoeld door emoties... Nee dat was niets voor ons!

Na een aantal aspiratiepogingen die minder en minder effect hadden werd er beslist dat het tijd was voor je nieuwe tube. Deze keer wilden we echter niet meer naar het kamertje, dus bleven we dapper bij Senna zitten. Zij was gelukkig al de hele dag de rust zelve, alsof ze wist dat zij ons en ook jou Fil zo een beetje kon bijstaan. Je nieuwe tube steken ging gelukkig vlot en dat was niets te laat, want je oude was helemaal verstropt en vol slijmpjes... Maar dan sloeg het noodlot nog eens toe, de tube bleek niet de juiste te zijn en dus moesten ze het nog een keer vervangen. Lieve Fil, wat ben je toch een sterke stoere kerel. Je deed het gelukkig prima, maar het was zo frustrerend voor ons, om enkel toe te kijken. Al hebben we wel geprobeerd om jou al onze positieve energie te sturen. En dat kan misschien toch een beetje geholpen hebben...De verpleegsters vinden je trouwens ook een stoere gast, ze kwamen nadien vertellen hoe sterk je wel bent. Dat wisten wij eigenlijk al wel, maar het is toch altijd leuk als ze over je zoon complimentjes maken hé!

En toen ook je zus Senna zag dat het goed met je ging, besloot zij dat ze nu ook eindelijk eens een alarmpje mocht laten afgaan, na 4 uur braaf en stilletjes liggen. Tja die draadjes tussen jullie, 't is iets speciaal! 

21 april: de eerste veldslag

We liggen nog in ons bed, wanneer we telefoon krijgen van het ziekenhuis. Fil blijkt een beetje koorts te hebben en na controle van zijn bloed, blijken er infectiewaarden aanwezig. 

Dat komt aan bij ons, we weten met onszelf geen blijf meer, en onze voorafgaande angst wordt plotseling zo duidelijk echt. We haasten ons naar het ziekenhuis, waar we wat meer uitleg krijgen van een dokter.

Ze vertelt ons dat ze starten met antibiotica en tegelijk ook kweekjes nemen, om te onderzoeken van wat de infectie komt. Ze probeert ons ook enigszins gerust te stellen door te vertellen dat infecties erbij horen, en dat het waarschijnlijk ook niet de laatste zal zijn. Maar dat ze natuurlijk zo snel mogelijk de infectie onder controle moeten krijgen.

Tja, klinkt logisch, al is onze angst er niet minder door...

Zeker wanneer we af en toe zien hoeveel last Fil heeft van slijmpjes en zijn saturatie plots zeer fel daalt. Wat is het moeilijk om gewoon toe te kijken en niets te kunnen doen. Je ziet af, lieve Fil, en dat kunnen we niet verdragen. Gelukkig herstel je je nadien redelijk snel, wat ons weer de tijd geeft om tot rust te komen en weer een beetje hoop te koesteren.

Tegen de late avond, lijk je gelukkig al wat aan de beterhand. Jou bloeduitslagen zijn al een beetje beter, en ook je saturatie is gestegen. Dat geeft ons wat vertrouwen. Hopelijk lieve Fil, heb jij al bijna je eerste veldslag gewonnen. En wat ons betreft is dat voorlopig meer dan genoeg...

20 april: gelukkige verweekdag

Lieve Fil en Senna, 

Gisteren hebben we jullie eerste verweekdag gevierd! We zongen "happy weekday" aan jullie bedjes en hebben met jullie afgesproken dat we dit nog zo lang zullen doen. Wat een dag gisteren, we genoten zo van elk moment. Senna, jij lag weer schitterend te poseren onder je zonnebank. En Fil jij stal de show, door zo schattig, met je mond open, op je buikje te liggen.

Hebben we trouwens al verteld dat jullie de borstvoeding altijd helemaal verteren. Dus jullie darmen zijn nu ook goed op gang. Al heb jij Fil de verpleging goed liggen gehad. Drie dagen geen stoelgang, en dan plots pamper vol en alles wat in de buurt lag. We hebben even een kleine omrekening gemaakt, en dat zou toch betekenen dat wij plots 2 kg stoelgang hebben! Goe bezig zoon!

We hebben trouwens onverwacht het mooiste cadeau gekregen van jullie. Fil, jij mocht voor het eerst op mijn borst liggen, kangoeroeën heet dat. En daar lag je zo mooi, zo rustig, armen gespreid over mijn borsten. Tja je blijft nen echte vent... En mijn batterijen werden in sneltempo volledig geladen. Ik heb genoten zoon, ongelooflijk! En papa was ook helemaal ontroerd natuurlijk! Zo hebben we 40 minuten, zo immens intens, van elkaar kunnen genieten... Die momenten doen het, daardoor vinden ook wij telkens de kracht om door te gaan. En ik hoop dat dat voor jullie niet anders is!

19 april: angst en twijfel

Lieve Fil en Senna,

Ik ben zo bang, zo verschrikkelijk bang dat er iets mis zal gaan. Jullie doen het voorlopig voorbeeldig, en toch slaat de angst zo fel toe... Ik besef dat we een serieuze portie geluk nodig zullen hebben om er te geraken. Maar hoeveel geluk is ons gegund?

Ik ben bang dat ik jullie of één van jullie zal moeten afgeven, en dat overleef ik niet, denk ik. Jullie zijn mijn kindjes, mijn perfecte ienie minie kindjes. Een kindje afgeven dat kan niet, dat is meer dan wat een mens verdragen kan. Ik hou zoveel van jullie, mijn hele hart wordt week als ik naar jullie kijk, ik smelt bij het zien van jullie snoetjes, jullie handjes, voetjes... Ik wil er niet aan denken dat ik jullie zou moeten missen en toch denk ik eraan. Mijn tranen zijn allesbehalve op, dat weet ik nu wel.

Ik zou er alles voorover hebben, als dat zou betekenen dat jullie het halen. Ze mogen ons alles afnemen, het verdwijnt allemaal in het niets, tegenover jullie. Als we nu eens gewoon geluk zouden kunnen kopen, ik zou er de rest van mijn leven voor in de schulden duiken. 

Lieve lieve kindjes, als liefde doet groeien, dan zouden jullie toch echt reuzen moeten worden hé...

Hou vol, blijf samen met ons vechten Fil en Senna!

Mama & Papa

18 april: genieten van het hier en nu

Lieve Fil en Senna, stoere vechtertjes, rustige slapertjes, ware helden...

Er is voor ons geen plek op de wereld waar we liever zijn, dan bij jullie. Bij jullie voelen we ons gerust. Jullie zijn zo rustig en flink en doen het voorlopig zo goed. Al maakt ons dit tegelijkertijd ook bang, omdat er dan wel slechtere momenten zullen volgen. Maar daar denken we maar af en toe aan. 

Er bestaat geen betere les dan jullie ons geven: genieten van het moment en leef van dag tot dag. Ik heb het nooit gekund, en nu kan ik het. Het is dan ook de enige manier om het vol te houden.

En weet je, mijn tranen zijn op, het is zo verschrikkelijk moeilijk, maar als jullie vechten dan vechten wij nog harder. En zo komen we er hopelijk wel met ons viertjes...

Lieve Fil en Senna, zullen we eens aan andere mensen uitleggen wat ze allemaal met jullie doen en wat ze kunnen tegenwoordig? Want ook ik had zoveel vooroordelen en dacht nooit dat zulke mini mensjes het konden halen...

Jullie worden beademd door een buisje in jullie neus, dat zit wat vervelend maar het helpt jullie zo goed. En jullie zijn zo flink dat jullie meestal geen extra zuurstof nodig hebben, maar gewoon de omgevingslucht die ook wij inademen. En als jullie zelf wat willen leren ademen, wat jullie af en toe doen, dan voelt het machien dat en ondersteunt jullie. Ja ongelooflijk hé dat dat kan.

Ze prikken jullie ook om de 4 uur, om te kijken of jullie bloedwaardes ok zijn. In het begin, schommelden jullie glucosewaarden erg, maar ondertussen is ook dat aan de beterhand.

In jullie bloed kunnen zo ook zien hoe jullie lever werkt, en als die waarde een beetje te veel gedaald is dan moeten jullie onder de lamp. Het lijkt wel een zonnebank en jullie krijgen dan ook echt een stoere zonnebril op. 

Via een maagsonde krijgen jullie al een beetje borstvoeding, zo kan ik als mama toch een beetje helpen.   Jullie krijgen telkens een beetje meer, en dan kijken ze of dit uit jullie maagje verdwenen is. Meestal hebben jullie gelukkig grote honger en eten jullie alles op. Jullie hebben zelfs al kaka gedaan. Wonderlijk hé dat jullie als kleine kindjes al eten, terwijl jullie dit normaal gezien helemaal nog niet moeten...

De saturatie (zuurstof in bloed) wordt gemeten aan jullie voetje, en als die daalt dan weten ze dat er misschien een slijmpje in je tube zit of dat je iets meer zuurstof nodig hebt.

De dokters zijn ook al komen kijken met een echo naar jullie hersenen, jullie buik en jullie hartje. Maar ook op dat vlak moeten we ons nog niet al te veel zorgen maken. 

Dus nu zullen de mensen misschien beter begrijpen waarom wij zo trots op jullie zijn!

Bovendien worden wij, jullie mama en papa, heel goed begeleid door alle mensen van de afdeling. Op een eerlijke, maar ook warme manier staan ze ons bij. We mogen 24 uur op 24 bij jullie zijn, en mogen ook midden in de nacht 10 x bellen om te horen hoe het gaat.  Jullie verpleegsters en ook 1 verpleger, zijn ook helemaal weg van jullie. Ze doen hun job met zoveel liefde en genegenheid. Ze vullen zelfs mee een dagboekje in, dat we voor jullie gemaakt hebben. Wat voelt dat goed om te zien dat jullie in goede handen zijn. Het maakt het zo moeilijke toch iets draaglijker...

17 april: troostende handen

Geen nieuws is ook soms goed nieuws... We waren gisteren gewoon zo druk bezig dat we even geen tijd hadden om iets te schrijven.

's Morgends, na een heel korte nacht, wilden we onmiddellijk naar jullie toe. Het voelt zo goed om bij jullie te zijn. Het is het enige moment dat we echt rustig zijn, en gewoon genieten. Wat doen jullie het flink, we zijn zo trots op zo'n moedige kindjes! Jullie lagen allebei onder de lamp gisteren, waardoor jullie niet meer zo knus ingepakt liggen, want anders is er te weinig huid bloot en dus te weinig effect. Enkele dagen geleden waren we zo ongerust als jullie, en vooral hevige zus Senna, onder de lamp moesten. En nu lijken jullie zelfs dit redelijk te verdragen... We mogen jullie zelfs af en toe eens troosten, als ze weer eens bloed moeten prikken, of jullie verzorgen, of een vervelende echo maken van jullie hersentjes... We worden helemaal warm vanbinnen als we zien hoe rustig jullie worden van ons hand. Dit is geen onzichtbaar draadje meer, we kunnen onze liefde echt laten voelen en dat voelt fantastisch. We zouden er alles voor geven, dat we dit soort momenten nog lang mogen delen. 

Hou vol lieve Senna en Fil, jullie doen het schitterend! En al zijn we ons er van bewust dat we nog voor vele moeilijke momenten komen te staan, we hebben het er graag voor over. Hou je vechtlust lieve Senna, en Fil hang vooral de man uit... Je kan je zo ongelooflijk laten doen, en erbij liggen alsof het je allemaal weinig kan schelen. 

De verpleegsters hebben wel al gevraagd of we jullie wat beter willen opvoeden, want jullie steken je middelvinger dikwijls op. Maar wij vinden het stiekem schitterend, fuck you allemaal, we komen er wel...

Hebben we jullie trouwens al verteld dat we nu officieel ook jullie mama en papa zijn. Jaja het is zover. En papa is zo trots als maar zijn kan...

16 april: Merci

Lieve Fil en Senna,

Voelen jullie al die (on)zichtbare draadjes? Als we jullie bezig zien de laatste dagen denken wij alvast van wel!

Hebben jullie er enig gedacht van hoeveel lintjes er voor jullie wapperen? Ze hangen op een brug in Brisbane (Australië), in tuinen in Nederland, in Trois-Ponts boven de rivier, aan handtassen, aan auto's, aan scholen en in ontelbare planten en bomen! Ze staan symbool voor toverkracht, en dat hebben jullie goed begrepen, want de toverkracht helpt jullie zo goed.

Fil en Senna, in onze eigen tuin staat trouwens de kerselaar sinds donderdag in bloei, kunnen we dan nog twijfelen of toverkracht echt bestaat?

En dan zwijgen we nog over alle kapellen, kathedralen en warme huiskamers waar 2 kaarsjes branden. Als dat maar goed afloopt met de opwarming van de aarde... Wij worden er alvast met ons viertjes door verwarmd.

Bedankt ook voor alle lieve berichten voor Fil en Senna en ook voor ons. Ook al antwoorden we er niet op, het doet ons geweldig veel deugd. Dus ga er vooral mee door, het is voor ons viertjes hartverwarmend! 

16 april: Onzichtbare draadjes

Wat hebben we verlangd dat jullie de eerste 72h goed doorkwamen... En nu dat gelukt is, wordt alles zo anders. Hoe uitzichtloos lijkt alles plots. We moeten evengoed nu van dag tot dag leven. En zijn zo blij met elke nacht, elk uur en elke dag dat jullie het goed doen.

Maar soms nemen onze emoties de overhand, en wordt alles eventjes te veel...

De hormonen gieren door mijn lijf, ik hou met heel mijn hart van jullie, smelt bij het zien van jullie perfecte mini-zijn...maar ik ben zo gefrustreerd dat ik niets voor jullie kan betekenen. Ik wil jullie vasthouden en liefde laten voelen, ik wil jullie voeden, koesteren en knuffelen, ik wil een slaapliedje kunnen zingen, jullie echt leren kennen, in plaats van jullie waardes op al die meettoestellen...

Wat is dit godverdomme moeilijk!

Maar tegelijkertijd trekken we ons op aan jullie vechtlust, aan de rust die jullie gisteren zo duidelijk lieten voelen, alsof jullie wisten dat wij het even te moeilijk hadden...

Lieve Fil en Senna, het lijkt alsof jullie met een onzichtbaar draadje verbonden zijn, als de ene onrustig wordt doet de ander het ook, als Fil te veel zelf willen ademen dan Senna ook... Kunnen jullie elkaar dan ook al positieve energie sturen? En mogen wij ook met een dun onzichtbaar draadje verbonden zijn met jullie? Want als dat even kan, dan weet ik zeker dat we er met ons viertjes doorkomen!

15 april: de eerste 72h: een kleine overwinning!

Gisterenavond moest ook Senna zoals we vreesden onder de lamp. We gingen met een klein hartje kijken, maar wat viel dat goed mee.  Jou persoonlijke verpleger, had dezelfde angst als ons. Hij kent je intussen ook en weet wat een temperament je hebt! En dus werd je toch nog veilig ingepakt onder de lamp gelegd. Je wordt gesoigneerd als een prinses... En als je ook maar even weent, dan staat er altijd iemand klaar om je gerust te stellen, wat is dat mooi om te zien.

Fil ligt ondertussen ook nog onder de lamp, maar hij is de rust zelve... Hij lijkt op een heerlijk strand te liggen en te genieten van de zon. Ja je broer, het is nu al ne macho!

We mogen straks een knuffeldoekje bij jullie leggen, oma Lieve heeft het voor jullie gekocht en gewassen. We mogen ook een mini knuffeltje zoeken, zodat jullie iets klein in jullie hand kunnen houden, want nu trekken jullie aan alle draadjes om toch maar iets vast te hebben...

Straks moeten we naar huis vertrekken, het zal een zware dag worden voor ons. We kijken er tegenop, maar het moet ooit gebeuren... Alleen ademt ons hele huis jullie komst aan, dus we zullen worden heen en weer gesleurd tussen hoop en angst. Maar misschien kunnen jullie, lieve kindjes, ons helpen om de hoop niet te verliezen. Elke minuut, elk uur, elke dag het is een kleine overwinning op zich... 

14 april: ho(o)p-en gele lintjes

We hebben geslapen vannacht, oef. Gisterenavond zijn we tot 1u bij onze kindjes geweest. We vertrokken op een goed, rustig moment, waardoor we toch wat gerustgesteld waren en de slaap konden vatten.

Vandaag was een rollercoaster van emoties. Er waren goede momenten, maar we hadden het ook heel moeilijk.

Bij ons eerste ochtendbezoek vertelden de arts dat de hersenscan van Fil ook goed was. Weer een klein stapje verder dus! En het zijn precies die kleine dingen waar we ons aan optrekken.

's Middags zijn oma Mia en opa Dirk mee geweest. Het deed hen deugd om hun kleinkinderen te zien... Fil bleek onder de lamp te liggen. Hij zal dit de komende 24u moeten volhouden. Hij heeft een stoere zonnebril en ligt als een beachboy in zijn couveuse! Onder de lamp mag Fil echter niet zo goed worden ingepakt. Daarom is hij een stuk onrustiger en beweegt hij veel meer. We horen van de kinderarts dat Senna waarschijnlijk vanaf vanavond ook onder de lamp moet. En dat baart ons nog meer zorgen. Ze beweegt nu al heel veel, waardoor ze alle alarmen doet afgaan. We zijn bang wat dat gaat geven bij haar... We komen serieus aangeslagen op de kamer terug.

Vanaf 's middags worden we gesteund door familie en enkele vrienden. We horen en lezen dat er ondertussen veel mensen Fil en Senna aanmoedigen op vele manieren. Er worden op verschillende plaatsen 2 lintjes in bomen gehangen... Het is een symboliek die ons aangrijpt. Het doet ons deugd, echt waar! Hangen die lintjes!

Ook worden er overal kaarsjes gebrand, we zouden het graag eens vanuit de lucht bekijken, dat zou wat geven...

En ook in kaartjes en berichtjes lezen we de mooiste dingen, het is straf hoe jullie de woorden vinden...

Voorlopig voelen wij ons dan ook erg gesteund. We moeten maar iets vragen en jullie doen het. Merci!

Al zijn we een beetje bang voor de komende weken, dus blijf alsjeblieft bellen, langskomen, en ons steunen. Als het niet uitkomt zullen we het wel duidelijk maken. Maar we hebben veel aan jullie steun...

's Namiddags was het leuk Fil en Senna! Jullie waren rustig aan het slapen en hebben ons niet te veel laten verschieten. We gingen met een gerust hart terug naar de kamer. Ook het afkolven gaat steeds beter. Lien doet het fantastisch. Fil en Senna krijgen sinds gisterenavond moedermelk via een sonde. Het is niet veel, maar het is prima zo! Dus volhouden lieve kindjes, er zijn zoveel mensen die samen met ons supporteren... Jullie moeten kampioenen worden!

13 april: Foto

Fil

Senna

ziekenhuisinfo

We liggen nog tot zondag in het Middelheimziekenhuis in Antwerpen in kamer 459.
Zondag gaan we naar huis en willen we even een nieuw ritme zoeken om te pendelen tussen thuis en ziekenhuis.
Als Fil en Senna het halen dan hebben ze nog een lange weg te gaan. Ze zullen in dat geval zeker tot begin juli in het ziekenhuis blijven.

13 april: elk uur telt!

Na onze heftige nacht ontbijten we, en gaan we naar onze 2 kindjes kijken. We zijn zo blij dat jullie deze nacht al goed gehaald hebben. En al bij al doen jullie het goed. Jullie blijken sterk, en konden al de hele nacht zonder extra zuurstof, al worden jullie wel beademd, maar met gewone omgevingslucht. Maar wat zijn we blij met deze kleine stapjes, jullie zijn echte doorbijters en we vinden jullie zo stoer!

Al zijn we ook erg onder de indruk van ons bezoek, want jullie reageren zo fel op onze stemmen. Jullie herkennen ze echt. Vooral Senna begint dan druk te bewegen, alles schiet in alarm, je trekt wat elektrodes af, en die moeten dan weer opnieuw aangebracht en dat vind je allesbehalve aangenaam. Ja Fil, je zus is een hevige. We zijn danig onder de indruk en durven niet goed bij haar te blijven omdat we zoveel uitlokken.

Fil daarentegen is de rust zelve, hij lijkt te begrijpen dat stil liggen het beste werkt. Al blijkt onze stem weer meer impact te hebben dan we dachten. Zelfs jij maakt drukke bewegingen en jammert wat...

We gaan een beetje teneergeslagen naar de kamer terug. We willen wel graag bij jullie zijn, maar we willen jullie ook zoveel rust gunnen!

Afkolven lukt minder en minder, maar we beseffen dat de volhouder wint. Drie dagen zal het duren, vooraleer er iets op gang zal komen. Tot dan moeten we volhouden, en ritme bewaken...

Gelukkig komen enkele vrienden ons opbeuren, en dit blijkt na een erg depri ochtend, net wat we nodig hadden. Nadien gaan we opnieuw naar onze 2 prutskes kijken en deze keer gaat oma Lieve mee. We zijn een beetje bang voor de reacties deze keer, maar we mogen hun handje vasthouden en zelfs Senna is kalm. Wat kan dit goed doen, deze kleine stapjes helpen ons er wat bovenop!

Na nog een keer kolven, gaan we naar een kamer vol familie en vrienden. Wat een geluk dat ons bezoek aan Fil en Senna een succes was. We voelen ons opnieuw beter en zo ondersteund door iedereen. Dit blijkt toch te zijn, wat we nodig hebben.

We krijgen wat hulp van Sofie om een blog te starten, omdat we zo overrompeld worden door jullie lieve berichtjes en telefoontjes, en we dit onmogelijk kunnen volhouden. Het is te moeilijk om elke keer opnieuw ons verhaal te doen, en bovendien veel te emotioneel. Daarom hopen we jullie op deze manier toch in te lichten...

We gaan nog een keer naar jullie kijken. En Senna blijkt de zo belangrijke hersenscan achter de rug te hebben. Maar je doet het goed, voorlopig niks mis, al zegt dit ook nog niks over de verdere groei. Je hersentjes zijn nog prematuur. Maar het is al een hele opluchting. Bij je broer is de hersenscan even uitgesteld, omdat hij een nieuwe katheder nodig had en dit al genoeg energie vroeg. De hersenscan zal dus voor morgen zijn.

We hopen op een goede nacht voor jullie, omdat elk uur nog zo cruciaal is. En we hopen ook dat we zelf misschien een beetje kunnen slapen... Slaapwel kleine Fil en Senna!

12 april: ons rampscenario wordt waarheid

Zonder enige aanleiding, en na een goede nacht, word ik plots wakker in een plas. Een zware opdoffer en meteen reden tot paniek. Bert neemt gelukkig zijn telefoon op en we spreken af om elk naar het Middelheim te rijden. Hoe ik er geraakt ben, weet ik niet helemaal, maar een mens is tot veel in staat. Dat zal later deze dag alleen nog maar duidelijker worden.

We komen samen aan op spoed en worden naar de MIC (Maternity Intensive Care) gebracht. Daar krijg ik meteen een extreem shot weeënremmers, waar ik het nog benauwd van krijg. Ook wordt er een dosis longrijping ingespoten voor de kindjes, waarbij het beste effect te verwachten was na 48h, maar dat halen we bijlange niet. Senna blijkt na een echo al veel te ver ingedaald, waardoor enkel natuurlijk bevallen een optie is. En door het indalen, blijken weeënremmers ook allesbehalve effectief. Na een tijd heb ik weeën die binnen de drie minuten terugkeren, dus worden we naar de verloskamer gebracht. Dit tot onze frustratie, want wat hadden we graag nog dagen pijn verbeten, om jullie wat extra kansen te geven... Maar 't is ons niet gegund.

Maar ook nu houden we ons sterk, en proberen we dan maar al onze kracht te gebruiken voor een vlotte bevalling. Hoewel alle puf en perswerk ons totaal vreemd is, die lessen zouden immers starten binnen 14 dagen. Ook pijnstilling is geen optie meer, het wordt terugvallen op de oerkracht van een vrouw.

Na één goede wee en een eerste perservaring, vallen de weeën plots weg, weeënremmers doen dan toch, veel te laat hun werk. Maar wachten is geen optie meer, bevallen moet. Dus moeten we dan maar persen zonder weeën. Ik zei het al: een mens is tot veel in staat. Maar het lukt wonderwel en nadat Senna haar vruchtwater breekt, en onze gynaecoloog dit met een kleine elegante heupbeweging ontwijkt, wordt ze al gauw geboren. Ze weent zelfs zachtjes, wat voor ons een echte boost is, want dit hadden we allesbehalve verwacht. Ze leggen haar in warme doeken en een team kinderartsen neemt haar onmiddellijk mee om de eerste zorgen toe te dienen. Ze intuberen haar om te kunnen ademhalen, ze krijgt een kathede, wordt vol meetcellen gehangen en in een couveuse gelegd. Bert mag nog even gaan kijken voor ze naar de Neonatologie wordt gebracht. Senna wordt geboren om 15h22 en weegt 740 gram en is 31 cm groot.

Nu is het aan haar kleine broer. Eerst overwogen ze nog om hem nog even te laten zitten, maar nadat ook hij spontaan ingedaald is, wordt het tijd voor bevalling nummer 2. Ze spuiten nog een extra shot weeënversterking in, maar ook dit zonder onmiddellijk resultaat. Dus persen geblazen. Het vruchtwater breekt met een enorme kracht en deze keer is er voor onze gynaecoloog geen ontkomen aan. Het enige wat ik op dat moment zie is dat het vruchtwater van zijn bril afdruipt, en hoewel hij aandringt om te persen, kan ik het lachen niet onderdrukken, wat een professional! Maar het wordt persen geblazen, want Fil zijn hoofdje komt eruit, en tussen twee persbeurten door zitten zijn schoudertjes klem, dat is afzien! Gelukkig is één pers voldoende en wordt ook Fil geboren om 15h26, hij weegt ondanks eerdere schattingen van 900 gram, slechts 640 gram en is ook 31 cm groot. Ook hij verdwijnt onmiddellijk voor de eerste zo noodzakelijke zorgen.

Nu de placenta's nog, deze zouden binnen het uur moeten uitgeperst worden, of het wordt onder  narcose met een keizersnede. Dit gezegd zijnde, krijg ik zo'n enorme boost dat we opnieuw gaan persen zonder enige weeën. Gelukkig lukt dit wonderwel en lossen de placenta's volledig. Oef, toch één ding dat meezit.

Maar dan komen onverwacht de weeën opzetten, nu alles achter de rug is, tja een weeënversterkend middel werkt dan toch... Wat is dit erg, zonder enig nut weeën verbijten... Maar we moeten er is geen keuze.

Wanneer de weeën beetje bij beetje verminderen, en we in een kamer wachten, wordt Fil ons eventjes getoond in de couveuse. Wat een mini mensje, zo volmaakt, maar oh zo confronterend! Wat hadden we dit graag anders gezien!

Maar we duimen voor onze 2 lieve schatten, al wordt ons eerlijk verteld wat hun kansen op overleven zijn. De eerste 48h vooral maar ook de daarop volgende 24h zullen cruciaal zijn. 72 bange uren dus!

Niet veel later brengen ze ons op de kamer 2 foto's van onze mooie minimensjes. Ze pakken het heel goed aan hier in het Middelheim!

Tegen half zeven gaan we voor het eerst naar Senna kijken, en daarna ook naar Fil. Wat zijn jullie moedige vechtertjes, al zouden we het zo graag allemaal van jullie overnemen! Wat is het moeilijk om jullie te zien. Wat een dag, wat een verloop, en wat kan een mens tot veel in staat zijn.

Na wat eerste bezoek van ouders, broers en zussen, proberen we een eerste keer moedermelk af te kolven en dit lukt nog redelijk gezien de omstandigheden.

We maken ons op voor wat een hele lange nacht zal blijken, ik doe geen oog dicht, Bert slaapt heel af en toe een klein beetje. We kolven opnieuw 2 moeizame keren af, maar hebben tenminste het gevoel dat we zo ook een klein beetje kunnen betekenen...