Verdriet het is iets geks. Wij hebben lange tijd zoveel verdriet en angst gevoeld dat we voor niets anders nog ontvankelijk waren... Als je eigen verdriet zo groot is, kan je dat van een ander er niet meer bijnemen. En nu stilletjes aan, kunnen we eindelijk opnieuw oprecht interesse tonen in een ander, opnieuw luisteren naar andermans grote en kleine problemen. En dat voelt goed. Weer een stapje dichter naar een normaler leven...
Maar zo beseffen we nu ook beter dat zoveel mensen mee ons leed dragen. En net zoals ons met soortgelijke gevoelens worstelen. Fil en Senna jullie oma's, opa's en pépé, ook zij zien af... Ook zij hadden zo verlangd naar hun kleinkinderen. Het is pijnlijk en frustrerend voor hen om ons verdriet te zien, terwijl zij ook met zoveel verdriet zitten. En waar wij ondertussen troost vinden bij jullie en kunnen genieten van het lichamelijke contact, blijven zij ook op dat vlak op hun honger zitten... Ze mogen jullie wel eens 1 keer per week komen bekijken en zijn dan blij dat jullie weer wat gegroeid zijn en trots dat jullie het zo goed doen, maar ik ben er zeker van dat ze net als ons zo verlangen naar jullie thuiskomst en vooral ook naar dat eerste knuffelmoment. Lieve Fil en Senna, ook jullie meters, peters en nonkels en tantes tellen de dagen af. Om nog maar te zwijgen van alle andere familie en vrienden. Ja Fil en Senna jullie hebben zonder het te beseffen al een heuse fanclub opgebouwd... En zo weten wij nu al zeker dat jullie op alle vlak rotverwend zullen worden... Maar kunnen we nu dan al afspreken dat dat maar tijdelijk mag?
Dikke knuffel,
Mama en papa
Voor oma's en en opa's bestaat er niet zoiets als tijdelijk verwennen...
BeantwoordenVerwijderenDat duurt een leven lang :)
Daar ben ik het helemaal mee eens!
BeantwoordenVerwijderen