Lieve Fil en Senna,
Wat hebben we toch een gehaast leven ondertussen... Willen jullie ons misschien goed voorbereiden voor als jullie eenmaal thuis zijn? Want ook dan zal ons leven aan een serieuse snelheid voortgaan, maar wat zullen we er dan ook van genieten...
Na een gehaaste ochtend kwam ik aan in het ziekenhuis. Jullie hadden allebei een prima nacht achter de rug. Fil zelfs een legendarische nacht, want hij deed amper één alarm. En dus waren je verpleegsters na een tijdje zelfs wat ongerust! Ja Fil het is opvallend hoe goed jij het de laatste dagen doet, maar we denken dat je plasmedicatie daar wel voor iets tussen zit. Je bent de voorbije 5 dagen amper bijgekomen, wat ons doet vermoeden dat je toch wel wat vocht vasthield... En nu is dat vocht dat misschien ook wel wat op je longen zat verdwenen. En dus ben je een nieuwe man! De man van de weinig alarmen... Zalig hé!
Die ochtend na het gestoef van de verpleegster, zei ze wel dat je het wat fris had en daarom had ze je dubbel aangekleed... Je had net een skipak aan, zo warm, en dat in je couveuse... En het leek wel iets te helpen, maar toch ook niet helemaal en dus besloten we dat jij mocht opwarmen bij mama. En dat leek jij prima te vinden. Al was je zus in het begin wel wat jaloers... Na een dikke drie uur opwarmen bij mama, mocht je terug in de couveuse en dat gaat tegenwoordig met de nodige traantjes. Dat vind ik dan weer een beetje zielig om je zo terug te leggen, maar lieve Fil langer kan ik het echt niet volhouden... Ik mocht je nog verpamperen en helemaal terug goed leggen in je couveuse en uiteindelijk, na wat troost van je tutje, viel je toch nog in slaap...
Je zus was ondertussen weer aan haar hoge hartslag alarmen begonnen. Dus toen de verpleegster zei dat je een nieuwe pamper mocht, heb ik maar ineens je temperatuur genomen omdat dat vaak de oorzaak is. Je temperatuur bleek hoog, maar volgens de verpleegster nog heel normaal. Maar toch bleef ik volhouden dat dat voor jou te warm is en dat je daar heel erg lastig van wordt. Ik heb je dan ook wat minder warm aangekleed. Ik had wat overtuigingskracht nodig, maar ik heb dan toch mijn willetje doorgedreven... En je kon niet duidelijker maken dat je mama het bij het rechte eind had, want je hartslag ging al snel 30 slagen omlaag en je saturatie ging naar 100%! Merci lieve Senna, wat goed dat wij elkaar begrijpen... En zo is je mama weer even helemaal overtuigd dat in het ziekenhuis zitten zoveel zin heeft... Ja kindjes we beginnen elkaar al goed te kennen hé!
Dikke knuffel,
Mama en papa
