Ik kom tijd tekort... Ik heb het gevoel me constant te moeten haasten. We gaan meestal te laat slapen, staan enkele keren 's nachts op om af te kolven, en dus zouden we ook 's morgens iets langer uitslapen. Alleen duurt een dag dan veel te kort. En alle kleine dingen die een mens dan nog moet doen, zijn een hele opgave. Naar de bakker, langs de post, even naar de winkel... Nochtans worden we goed gesoigneerd en wordt er ons heel wat uit handen genomen. Maar het gevoel blijft...
Tijd tekort ook omdat alle tijd dat ik niet bij jullie ben, verloren lijkt...
Zo gaan we meestal 's morgends niet naar het ziekenhuis, omdat dat domweg niet lukt. Maar op die manier hebben we al het eerste badje van Senna en gisteren ook het eerste badje van Fil gemist. En dat vind ik gewoon heel erg jammer. En dus wil ik vanaf nu vroeger opstaan en af en toe toch nog wat sneller naar jullie komen. Zo kan ik hopelijk weer wat assisteren als jullie in bad gaan.
Maar ik hou nu al mijn moederhart vast voor de toekomst. Want wat als ik jullie in mijn eentje in bad mag steken of altijd een flesje mag geven, alle pampertjes verversen... Wat als ik gewoon alle moedertaken op mij mag nemen? Dan is een dag zeker te kort. En dan wil ik gewoon bij jullie wonen...
Elk flesje dat de verpleegsters dan aan jullie geven, gaat pijnlijk zijn. Want dat had ik, of jullie papa aan jullie moeten geven. 't Zal er niet simpeler op worden en spijtig genoeg worden de dagen er ook niet langer op...
We zullen de tijd moeten koesteren. En dankbaar zijn om elk pampertje, elk flesje en elk badje...
Maar dat gaat verdorie moeilijk zijn!
Dikke knuffel,
Mama en papa
Wat kan je het toch goed beschrijven...en wat kunnen we er toch heel goed inkomen.Zoals je zelf zo mooi zegt, genieten van elk mooi moment en uitkijken naar het volgende en die gaan elkaar razendsnel opvolgen.
BeantwoordenVerwijderen