2 mei: wat een verrassing !

Lieve Fil en Senna,

Wanneer ik naar jullie kom kijken, hebben jullie wel een erg grote verrassing: jullie liggen allebei aan de C-PAP. Dat is even schrikken, maar oh zo goed! Nu moet ik niet zo zenuwachtig zijn, want 't is gewoon al gebeurd, en nu is het dus enkel hopen dat jullie het even zullen volhouden... Spannend zeg!

En Fil, jij maakt het graag nog wat spannender, want heel soms vergeet je even om te ademen, dan ben je in zo'n diepe slaap dat je 't gewoon vergeet. En dan komt er een verpleegster je wakker maken, en dan besef je plots "Ah ja das juist ik moet ademen". Gek hé, dat jullie dat nog moeten leren, voor ons lijkt het zo vanzelfsprekend te gaan. Ik kan me niet voorstellen dat ik ook nog zou moeten denken, das juist blijven ademen. 

Jullie krijgen cafeïne om jullie een handje te helpen om aan het ademen te denken. En verder ook een soort cortisonen, waardoor jullie longen meer open zijn. Vooral bij Fil had dit een goed effect, maar ja jij had dan ook slechtere longen dan je zus...

Fil, jij ademt met een ander soort machine dan je zus. Het is ook een C-PAP, maar een bifasische, waardoor je nog een minimum aantal ademhalingen per minuut moet halen. Je zus Senna moet het helemaal alleen doen, zij staat dus nog voor een grotere uitdaging... Maar jullie doen het allebei fantastisch! 

En stiekem hopen we dat jullie het nog wel even zullen volhouden...

Maar we zijn al heel content met elk uur tot nu toe!

Dikke knuffel,

Jullie trotse mama en fiere papa