Wanneer jullie juist geboren waren, gingen al onze zorgen naar jullie en kon al de rest ons gestolen worden. Onze angst jullie te verliezen was zo groot en allesoverheersend. We konden er niets meer bijnemen... Geen radio, geen televisie, geen letter lezen, geen gesprek over anders zo normale dingen... Niets.
En nu zijn we zover dat alle dingen die in tussentijd zijn blijven liggen, nu plots terug onze aandacht vragen. We hebben nog zoveel kleinere en grotere klusjes die moeten gebeuren, omdat we jullie mee naar huis willen nemen onder de beste omstandigheden, zodat we dan echt enkel en alleen van jullie kunnen genieten. En ook wel omdat we ons realiseren dat als we het nu niet doen, het waarschijnlijk enkele jaren blijft liggen. Want we maken ons geen illusies, plots twee kindjes, het zal een hele job zijn!
Maar sinds vorige week komt er een poetsvrouw, en vanmorgend kregen we plots hulp voor de klusjes die nog moesten gebeuren... En daar zijn we zo dankbaar om. Want ook al zijn het allemaal maar klusjes, het vraagt toch ook energie te weten wat er nog allemaal moet gebeuren...
Leuk dus dat we wat hulp krijgen, dan kunnen wij wat sneller bij jullie zijn. En dan hoeven we misschien niet meer elke minuut bezig te zijn. Want de dagen lijken nog altijd veel te kort!
En op die drukke dagen is het zo zalig om met jullie enkele uren te kangoeroeën want dan hoeven we eventjes nergens meer aan te denken, maar is het puur genieten. En zo wordt onze klusjesdag een stiekeme kusjesdag...
Mama en papa
Geen opmerkingen:
Een reactie posten