Lieve Fil en Senna,
Vandaag is het de tweede werkdag voor papa. Hij zou natuurlijk wel veel liever bij jullie zijn, en dus leek halftijds werken ons de beste oplossing. Maar ik heb het moeilijk zo zonder jullie papa, in je eentje is alles anders... Alles brengt me uit balans, een kindje op straat, zwangere vrouwen, zelfs grotere kindjes op de couveuseafdeling... Ik weet dat het geen zin heeft, maar ik blijf met een zeker schuldgevoel zitten. Waarom heb ik niets gevoeld en waarom konden jullie niet nog een paar dagen of weken wachten? Het lijkt niet veel, maar het zou een groot verschil kunnen maken...
Ik kan met zoveel liefde en tederheid naar jullie kijken, maar tegelijkertijd zegt mijn hoofd dat ik me niet te veel aan jullie mag hechten... Ik verlang naar kleine momenten met jullie, een pampertje aandoen, nog eens kangoeroeën, maar tegelijkertijd ben ik zo bang om jullie ziek te maken dat ik liever helemaal niets doe... Zoveel dubbele gevoelens. Wat moet ik daar allemaal mee?
Er zijn zo van die momenten dat je de tijd wil verder spoelen, gewoon een kleine maand verder met ons viertjes. Wat verlang ik naar voor andere mensen zo normale dingen.
We slaan er ons wel door, stapje voor stapje, dag voor dag. Al zullen we elkaar vaak moeten ondersteunen, maar samen komen we er wel!
Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.
BeantwoordenVerwijderenZo is het Lien,
BeantwoordenVerwijderenElke dag opnieuw,
Er was eens lang geleden
Hoe ging dat sprookje ook alweer?
Ik word zo bang van heden…
Soms kan ik het niet meer,
Maar elke dag hoe kort of lang,
komt wel dat kleine lichtje
dan denk ik bang
Fil en Senna mijn “gedichtje”
voor Lien,
pap,
Sinds gisteren is alles nog moeilijker
BeantwoordenVerwijderen-weer een stap-Bert terug gaan werken...
Een nieuw toestel op de afdeling...
voor Fil eventueel...Gesprekken met de kinderarts...
Zoveel onzekerheid,vermoeidheid,angst,
zoveel dubbele gevoelens op één dag....
Maar dan zie je hen weer,en je bent opgelucht,
ze liggen er rustig bij,ze doen het goed nu....
De verpleging komt bij je staan....
En kijk alles is plots weer anders...
Het is nog een lange weg Lien,en wat hoor ik het je graag zeggen
stap voor stap,dag voor dag....
Heel veel geduld en vertrouwen,we komen er wel....