17 april: troostende handen

Geen nieuws is ook soms goed nieuws... We waren gisteren gewoon zo druk bezig dat we even geen tijd hadden om iets te schrijven.

's Morgends, na een heel korte nacht, wilden we onmiddellijk naar jullie toe. Het voelt zo goed om bij jullie te zijn. Het is het enige moment dat we echt rustig zijn, en gewoon genieten. Wat doen jullie het flink, we zijn zo trots op zo'n moedige kindjes! Jullie lagen allebei onder de lamp gisteren, waardoor jullie niet meer zo knus ingepakt liggen, want anders is er te weinig huid bloot en dus te weinig effect. Enkele dagen geleden waren we zo ongerust als jullie, en vooral hevige zus Senna, onder de lamp moesten. En nu lijken jullie zelfs dit redelijk te verdragen... We mogen jullie zelfs af en toe eens troosten, als ze weer eens bloed moeten prikken, of jullie verzorgen, of een vervelende echo maken van jullie hersentjes... We worden helemaal warm vanbinnen als we zien hoe rustig jullie worden van ons hand. Dit is geen onzichtbaar draadje meer, we kunnen onze liefde echt laten voelen en dat voelt fantastisch. We zouden er alles voor geven, dat we dit soort momenten nog lang mogen delen. 

Hou vol lieve Senna en Fil, jullie doen het schitterend! En al zijn we ons er van bewust dat we nog voor vele moeilijke momenten komen te staan, we hebben het er graag voor over. Hou je vechtlust lieve Senna, en Fil hang vooral de man uit... Je kan je zo ongelooflijk laten doen, en erbij liggen alsof het je allemaal weinig kan schelen. 

De verpleegsters hebben wel al gevraagd of we jullie wat beter willen opvoeden, want jullie steken je middelvinger dikwijls op. Maar wij vinden het stiekem schitterend, fuck you allemaal, we komen er wel...

Hebben we jullie trouwens al verteld dat we nu officieel ook jullie mama en papa zijn. Jaja het is zover. En papa is zo trots als maar zijn kan...