18 april: genieten van het hier en nu

Lieve Fil en Senna, stoere vechtertjes, rustige slapertjes, ware helden...

Er is voor ons geen plek op de wereld waar we liever zijn, dan bij jullie. Bij jullie voelen we ons gerust. Jullie zijn zo rustig en flink en doen het voorlopig zo goed. Al maakt ons dit tegelijkertijd ook bang, omdat er dan wel slechtere momenten zullen volgen. Maar daar denken we maar af en toe aan. 

Er bestaat geen betere les dan jullie ons geven: genieten van het moment en leef van dag tot dag. Ik heb het nooit gekund, en nu kan ik het. Het is dan ook de enige manier om het vol te houden.

En weet je, mijn tranen zijn op, het is zo verschrikkelijk moeilijk, maar als jullie vechten dan vechten wij nog harder. En zo komen we er hopelijk wel met ons viertjes...

Lieve Fil en Senna, zullen we eens aan andere mensen uitleggen wat ze allemaal met jullie doen en wat ze kunnen tegenwoordig? Want ook ik had zoveel vooroordelen en dacht nooit dat zulke mini mensjes het konden halen...

Jullie worden beademd door een buisje in jullie neus, dat zit wat vervelend maar het helpt jullie zo goed. En jullie zijn zo flink dat jullie meestal geen extra zuurstof nodig hebben, maar gewoon de omgevingslucht die ook wij inademen. En als jullie zelf wat willen leren ademen, wat jullie af en toe doen, dan voelt het machien dat en ondersteunt jullie. Ja ongelooflijk hé dat dat kan.

Ze prikken jullie ook om de 4 uur, om te kijken of jullie bloedwaardes ok zijn. In het begin, schommelden jullie glucosewaarden erg, maar ondertussen is ook dat aan de beterhand.

In jullie bloed kunnen zo ook zien hoe jullie lever werkt, en als die waarde een beetje te veel gedaald is dan moeten jullie onder de lamp. Het lijkt wel een zonnebank en jullie krijgen dan ook echt een stoere zonnebril op. 

Via een maagsonde krijgen jullie al een beetje borstvoeding, zo kan ik als mama toch een beetje helpen.   Jullie krijgen telkens een beetje meer, en dan kijken ze of dit uit jullie maagje verdwenen is. Meestal hebben jullie gelukkig grote honger en eten jullie alles op. Jullie hebben zelfs al kaka gedaan. Wonderlijk hé dat jullie als kleine kindjes al eten, terwijl jullie dit normaal gezien helemaal nog niet moeten...

De saturatie (zuurstof in bloed) wordt gemeten aan jullie voetje, en als die daalt dan weten ze dat er misschien een slijmpje in je tube zit of dat je iets meer zuurstof nodig hebt.

De dokters zijn ook al komen kijken met een echo naar jullie hersenen, jullie buik en jullie hartje. Maar ook op dat vlak moeten we ons nog niet al te veel zorgen maken. 

Dus nu zullen de mensen misschien beter begrijpen waarom wij zo trots op jullie zijn!

Bovendien worden wij, jullie mama en papa, heel goed begeleid door alle mensen van de afdeling. Op een eerlijke, maar ook warme manier staan ze ons bij. We mogen 24 uur op 24 bij jullie zijn, en mogen ook midden in de nacht 10 x bellen om te horen hoe het gaat.  Jullie verpleegsters en ook 1 verpleger, zijn ook helemaal weg van jullie. Ze doen hun job met zoveel liefde en genegenheid. Ze vullen zelfs mee een dagboekje in, dat we voor jullie gemaakt hebben. Wat voelt dat goed om te zien dat jullie in goede handen zijn. Het maakt het zo moeilijke toch iets draaglijker...