26 april: papa terug aan 't werk

Lieve Fil en Senna,

Vandaag ging jullie papa voor het eerst terug werken. Dus werd het voor ons allebei een heel zware dag...

Met twee lukt het toch nog allemaal iets beter om te relativeren, en dat was vandaag dus even ver zoek!

Ik kwam naar het ziekenhuis en zag 6 mensen rondom Fil staan, gelukkig kwam er een verpleegster vertellen dat ze een nieuwe ademhalingsmachine op jou willen testen. Het is bijzonder hectisch op de afdeling, 6 mensen rondom Fil en zowat alle kinderartsen en verpleging zijn in de weer met de opname van een nieuwe tweeling. Geen tijd dus voor een beetje uitleg voor een mama. Maar waar ik het vooral moeilijk mee heb is dat ik weet dat jij, net als ik trouwens, een slechte onrustige nacht achter de rug hebt. En nu vallen ze je alweer een vol uur lastig met dat nieuwe machien, maar vooral met hun lawaai. Je blijft vreselijk onrustig en mijn frustatie stijgt... Vooral ook omdat ik denk dat als papa hier ook geweest was, we misschien wel tegen de dokters ingegaan waren, maar nu voel ik me zo machteloos...

Wanneer 't dan plots alle hens aan dek wordt omdat een ander tweelingkindje het plots moeilijk krijgt, vlucht ik naar buiten. Slecht gekozen moment dus om in mijn eentje naar jullie te komen. Gelukkig is oma Lieve er om me even op andere gedachten te brengen. Maar het vergroot tegelijk wel mijn bezorgdheid: "Hoe kan ik dit in godsnaam zo blijven volhouden?"

Mijn volgende bezoek verloopt niet veel beter. Ik had gehoopt dat jij Fil ondertussen wel rustig aan het slapen was, maar niks is minder waar. Je bent nog steeds onrustig en laat veel alarmen afgaan. Ik wil je zo graag gerust stellen, maar ben zo ongerust over jou... Eerlijk is eerlijk, vanaf jullie geboorte heb ik instinctief aangevoeld dat jij ons zorgenkindje zou worden, hoewel je 100 gram zwaarder bent dan je zus. En dat blijkt te gaan kloppen.

Pépé komt jullie ook nog eens opzoeken, op zijn verjaardag dan nog wel... Maar het is eigenlijk ook een beetje jullie 2e ver-weekdag hé. En dan komt jullie papa er plots aan, oef. En toeval of niet, maar Fil is eindelijk in dromenland. Gelukkig maar... Slaap nu maar lang door lieve schat! Je zusje Senna slaapt al zowat de hele dag en nacht. Zij is heel stabiel, doet weinig tot geen alarmen. Gelukkig maar, jullie houden elkaar echt in evenwicht.

Als we later met de kinderarts praten vertelt zij dat jij Fil, een longprobleem hebt en dat zou ook de reden zijn dat je zo onrustig bent. Er is iets mis met de doorbloeding van je longen, op zich niet zo abnormaal voor een kindje van jou leeftijd, maar toch zou het kunnen uitgroeien tot een chronisch probleem. Je blijkt dus toch ons zorgenkindje te zijn... Het wordt nu voor jullie allebei, maar vooral voor Fil, een lange weg tot de CPAP. Want voor jou Fil zal het toch net iets moeilijker gaan dan bij je zus...