13 april: elk uur telt!

Na onze heftige nacht ontbijten we, en gaan we naar onze 2 kindjes kijken. We zijn zo blij dat jullie deze nacht al goed gehaald hebben. En al bij al doen jullie het goed. Jullie blijken sterk, en konden al de hele nacht zonder extra zuurstof, al worden jullie wel beademd, maar met gewone omgevingslucht. Maar wat zijn we blij met deze kleine stapjes, jullie zijn echte doorbijters en we vinden jullie zo stoer!

Al zijn we ook erg onder de indruk van ons bezoek, want jullie reageren zo fel op onze stemmen. Jullie herkennen ze echt. Vooral Senna begint dan druk te bewegen, alles schiet in alarm, je trekt wat elektrodes af, en die moeten dan weer opnieuw aangebracht en dat vind je allesbehalve aangenaam. Ja Fil, je zus is een hevige. We zijn danig onder de indruk en durven niet goed bij haar te blijven omdat we zoveel uitlokken.

Fil daarentegen is de rust zelve, hij lijkt te begrijpen dat stil liggen het beste werkt. Al blijkt onze stem weer meer impact te hebben dan we dachten. Zelfs jij maakt drukke bewegingen en jammert wat...

We gaan een beetje teneergeslagen naar de kamer terug. We willen wel graag bij jullie zijn, maar we willen jullie ook zoveel rust gunnen!

Afkolven lukt minder en minder, maar we beseffen dat de volhouder wint. Drie dagen zal het duren, vooraleer er iets op gang zal komen. Tot dan moeten we volhouden, en ritme bewaken...

Gelukkig komen enkele vrienden ons opbeuren, en dit blijkt na een erg depri ochtend, net wat we nodig hadden. Nadien gaan we opnieuw naar onze 2 prutskes kijken en deze keer gaat oma Lieve mee. We zijn een beetje bang voor de reacties deze keer, maar we mogen hun handje vasthouden en zelfs Senna is kalm. Wat kan dit goed doen, deze kleine stapjes helpen ons er wat bovenop!

Na nog een keer kolven, gaan we naar een kamer vol familie en vrienden. Wat een geluk dat ons bezoek aan Fil en Senna een succes was. We voelen ons opnieuw beter en zo ondersteund door iedereen. Dit blijkt toch te zijn, wat we nodig hebben.

We krijgen wat hulp van Sofie om een blog te starten, omdat we zo overrompeld worden door jullie lieve berichtjes en telefoontjes, en we dit onmogelijk kunnen volhouden. Het is te moeilijk om elke keer opnieuw ons verhaal te doen, en bovendien veel te emotioneel. Daarom hopen we jullie op deze manier toch in te lichten...

We gaan nog een keer naar jullie kijken. En Senna blijkt de zo belangrijke hersenscan achter de rug te hebben. Maar je doet het goed, voorlopig niks mis, al zegt dit ook nog niks over de verdere groei. Je hersentjes zijn nog prematuur. Maar het is al een hele opluchting. Bij je broer is de hersenscan even uitgesteld, omdat hij een nieuwe katheder nodig had en dit al genoeg energie vroeg. De hersenscan zal dus voor morgen zijn.

We hopen op een goede nacht voor jullie, omdat elk uur nog zo cruciaal is. En we hopen ook dat we zelf misschien een beetje kunnen slapen... Slaapwel kleine Fil en Senna!