6 juni: Hoeveel... ?

Lieve Fil en Senna,

Soms vragen we ons af hoeveel uren we zouden kunnen kijken naar jullie zonder het beu te worden... Hoeveel pampertjes we met zoveel enthousiasme willen verversen zonder dat we zeggen: "Nee ik heb de vorige pamper gedaan, 't is nu uwen toer..." Hoeveel kleertjes we met alle plezier wassen, zonder te denken is dat nu al vuil? Hoeveel te korte nachten we willen trotseren om zoveel mogelijk bij jullie te zijn?

Zoveel vanzelfsprekende dingen vaak, waar wij zo intens van genieten...

En dan hoop ik altijd dat dat gevoel mag blijven, dat we nooit vergeten wat verlangen naar is, en dat we het genieten nooit verleren... Dan hoop ik dat wij als gezinnetje de wereld aankunnen, dat we sterk staan en dat zo'n klein doodnormaal momentje een lach op ons gezicht kan toveren en eventjes al de rest kan doen vergeten. 

En dan droom ik ook weg, mijmerend over onze toekomst... Met jullie buitenwandelen uit het ziekenhuis en dan die blije gezichten zien van jullie oma's en opa's, meters en peters.

Een dagje gaan wandelen in het Middelheimpark, waar we nu zo vaak vertoeven, maar dan met jullie 2 in de buggy. Zouden de voorbijgangers het zien die trotse blik van papa en die big smile van mama? 

Of dan dromen we van een dagje weg met vrienden, een cafeetje, een familiefeestje, een dagje zee, een eerste weekend weg, ... We dromen van ons als gezinnetje.

En nu is het enkel aftellen en uitkijken naar dat moment. En gelukkig lijkt dat beetje bij beetje dichterbij te komen. Nog een kleine 2 maandjes geduld... 

En tot het zover is, genieten we wel als gezinnetje in onze ziekenhuisliving...

dikke knuffel,

Mama en papa

5 juni: eindelijk terug samen...

Lieve Fil en Senna,

Het houdt niet op, de verrassingen blijven maar komen...

Senna, jij ademt verrassend genoeg nog steeds met je zuurstofbrilletje! Wat voor ons ook heel leuk is, want zo zien we eindelijk je hele gezichtje. Al is dat dikwijls buiten jou gerekend, want je legt je handjes zo vaak op je gezicht, dat het wel lijkt dat je nu al vreest voor paparazzi...

Fil, jij bent kampioen in nekspier training, want je draait je hoofd al helemaal zelf. Dus als wij of de verpleging je niet leggen zoals jij wil, dan doe je dat toch gewoon even zelf... Alleen vergeet je dan soms dat die vervelende C-PAP op je neus staat, en dan kom je nogal eens in benarde situaties terecht!

Verder ben je nog steeds een vreselijke friemelaar, lig je geen 10 seconden stil en vecht je altijd tegen je slaap... 

Behalve als je zus bij je in de couveuse komt liggen, dan ben je plots de rust zelve. Alsof je wil zeggen: kijk eens verpleging wat heb ik hier naar verlangd. Eindelijk terug samen met mijn zusje. Jammer dat het maar voor even was, want het was een schattig zicht... 

Dus hopelijk mogen jullie binnenkort echt samen liggen hé!

Dikke kus,

Mama en papa

4 juni: ons eerste gezinsmomentje!

Lieve Fil en Senna,

Soms heeft een dag zoveel verrassingen in petto... En dat wordt alles plots zo onverwacht leuk!

Fil jij zorgde voor de eerste verrassing want je weegt nu ook anderhalve kilo! Hoera! Dan kunnen we nu weer samen aftellen naar de 2 kilo, dat zal ook weer een hele mijlpaal zijn...

En Senna jij vond één verrassing nog niet genoeg en toen besloot je ons er nog eens aan te herinneren hoe groot en flink je al was... Je C-PAP was je beu en dus wilde je je record even breken met de zuurstofbril. En het straffe is dat je het plots beter deed als met je C-PAP, terwijl dit een stuk moeilijker is! Maar je zette door en ging ineens voor een hele dag en nacht aan de zuurstofbril... En ook al verwachten we niet dat het voor altijd zal zijn, we zijn toch weer benieuwd hoe lang je het vol zal houden.

Maar wat jij niet wist Senna was dat je door je onverwachte move, ons ook een eerste onvergetelijk gezinsmomentje bezorgde... Want doordat jij aan de zuurstofbril lag, konden we met ons viertjes heerlijk dichtbij elkaar knuffelen. En zo leek het wel eventjes of we in onze huiskamer lagen... Papa en ik konden een babbeltje doen en elkaar meer dan ooit zien glunderen. Hebben jullie daarna eens stiekem naar elkaar geknipoogd dat jullie dit wel erg goed geregeld hadden? Wij hebben er alvast met volle teugen van genoten...

Een stiekeme knipoog,

Mama en papa

3 juni: feest voor elk klein stapje!

Lieve Fil en Senna,

Ons volgende doel is weeral bereikt: Senna jij weegt al 1580 gram! Dat is al ruim een verdubbeling van je gewicht! En Fil jij wordt morgen nog eens gewogen maar we denken dat jij dan ook wel de anderhalve kilo bereikt hebt... En dat is weer een stapje dichter naar huis...

Hoewel we ondertussen ook al wel beseffen dat gewicht het probleem niet zal worden. De kans is groot dat jullie pas naar huis mogen als jullie al ruim boven de 2,5 kilo zitten. Er moeten namelijk eerst nog aan andere voorwaarden worden voldaan. 

Zo moeten jullie nog van de C-PAP af, en als tussenstap naar zelfstandig ademen, eerst ademen met de zuurstofbril... Van jou Senna verwachten we dat dit niet meer zo heel lang zal duren vooraleer je dat kan. En jij Fil hinkt een beetje achter op je zusje, maar dat is helemaal niet erg. Het zou maar gek zijn als jullie altijd in alles even snel zijn hé...

Maar weten jullie wat zo leuk zou zijn als jullie van de beademing af zijn? Ik zal het jullie verklappen want dan doen jullie misschien nog een ietstie pietsie meer jullie best.. Dan mogen jullie opnieuw samen in een bedje liggen! Ik ben al benieuwd hoe jullie daar op zullen reageren, want jullie zullen hoe dan ook lang van elkaar gescheiden zijn hé! Zullen jullie elkaar dan nog herkennen?

Jullie moeten ook allebei nog leren om jullie temperatuur zelf op peil te houden, en zolang dat niet lukt blijven jullie in de couveuse die beetje bij beetje afgebouwd wordt... Daarna mogen jullie naar een verwarmd bedje en dan tenslotte naar een gewoon bedje.

En dan is er ook nog de laatste stap: leren drinken van een flesje en dan tenslotte van mama's borst... Maar we vermoeden dat dit ook nog een zware hindernis is. We zien toch dat dit bij grotere kindjes niet altijd zo vlot verloopt en dus blijft die sonde nog maar wat zitten... En als de sonde er eindelijk uit mag dan mogen jullie een nachtje samen met ons in het ziekenhuis slapen en dan moeten wij als ouders bewijzen dat we de zorg voor jullie aankunnen. Jaja nadat jullie zo gevochten hebben, mogen wij ons ook wel eens bewijzen hé! En dan is het hopelijk zover... Dan mogen we eindelijk met ons viertjes naar huis!

Maar vooraleer het zover is, vieren we feest bij elk klein stapje...

Hopelijk is het dan morgen terug feest hé Fil als jij de anderhalve kilo hebt bereikt!

Dikke knuffel,

Mama en papa

2 juni: een hand ...

Liefste Fil en Senna,

Wat worden jullie groot! Senna van jou dachten we vorige week nog dat je misschien ziek was omdat je je zo liet doen en plots niet meer iedereen van je af sloeg tijdens verzorgingen. Maar vandaag snappen we het eindelijk... Je bent gewoon de nieuwe Senna. 

Senna die groot geworden is en niet langer geïrriteerd is van aanrakingen. Nee, we zullen zelfs meer zeggen: de nieuwe Senna geniet vaak van aanrakingen! Straf hé dat wij dat nog niet eerder begrepen hadden... En wat is dit weer een leuke stap!

Je vinnigheid en temperament ben je nog lang niet kwijt. Je maakt je nog altijd vreselijk druk als er iets niet goed is, sla je wild in het rond of gaat je hartslag de hoogte in...

Maar het wonderlijke is dat je nu getroost kan worden, een tutje maar ook een aanraking en je wordt opnieuw rustig. Zo gaf ik jou mijn vinger, die je met je hele handje omklemde... En zo viel je rustig in slaap... Maar vanaf dat ik mijn vinger probeerde weg te halen, werd je wakker! Ik heb het dus wel even moeten volhouden, maar gelukkig viel je dan echt in een diepe slaap... En sorry Senna, dan heb ik stiekem mijn hand weggetrokken...

Maar wat voelt het ongelofelijk dat jij rustig wordt van onze hand!

Weer een klein stapje in de goede richting, maar wat voor één!

dikke knuffel,

Mama en papa

1 juni: k(l)usjesdag...

Lieve Fil en Senna,

Wanneer jullie juist geboren waren, gingen al onze zorgen naar jullie en kon al de rest ons gestolen worden. Onze angst jullie te verliezen was zo groot en allesoverheersend. We konden er niets meer bijnemen... Geen radio, geen televisie, geen letter lezen, geen gesprek over anders zo normale dingen... Niets. 

En nu zijn we zover dat alle dingen die in tussentijd zijn blijven liggen, nu plots terug onze aandacht vragen. We hebben nog zoveel kleinere en grotere klusjes die moeten gebeuren, omdat we jullie mee naar huis willen nemen onder de beste omstandigheden, zodat we dan echt enkel en alleen van jullie kunnen genieten. En ook wel omdat we ons realiseren dat als we het nu niet doen, het waarschijnlijk enkele jaren blijft liggen. Want we maken ons geen illusies, plots twee kindjes, het zal een hele job zijn!

Maar sinds vorige week komt er een poetsvrouw, en vanmorgend kregen we plots hulp voor de klusjes die nog moesten gebeuren... En daar zijn we zo dankbaar om. Want ook al zijn het allemaal maar klusjes, het vraagt toch ook energie te weten wat er nog allemaal moet gebeuren... 

Leuk dus dat we wat hulp krijgen, dan kunnen wij wat sneller bij jullie zijn. En dan hoeven we misschien niet meer elke minuut bezig te zijn. Want de dagen lijken nog altijd veel te kort!

En op die drukke dagen is het zo zalig om met jullie enkele uren te kangoeroeën want dan hoeven we eventjes nergens meer aan te denken, maar is het puur genieten. En zo wordt onze klusjesdag een stiekeme kusjesdag...

Kusje,

Mama en papa

31 mei: jaloerse Fil...

Lieve Fil en Senna,

Jullie kunnen ons soms versteld doen staan door zo braaf en rustig te slapen en weinig tot geen alarmen te doen... En hoewel er ondertussen weinig echt duidelijke vorderingen zijn, zijn we dan zo content met zulke flinke kindjes, die beetje bij beetje aansterken... Want groeien doen jullie goed, en misschien dat jullie volgende week al anderhalve kilo zullen wegen? Dat zou weer een hele stap zijn hé!

We genieten nog steeds elke dag van ons kangoeroemomentje samen. Alleen blijft het moeilijk om op dagen dat Bert is gaan werken te kiezen wie op mama's borst mag liggen... 

Zo besloot ik om met Senna te kangoeroeën omdat jij Fil zo rustig en flink lag te slapen. Maar op het moment dat we Senna wilden klaarmaken, dacht Fil er anders over... Je was wakker en blijkbaar een beetje jaloers ;-) Maar het heeft mijn keuze niet veranderd, want anders kan ik eeuwig blijven twijfelen...

Gelukkig was jij Fil gedurende 3 uur opnieuw de braafheid zelve en konden mama en Senna volop genieten van hun moeder-dochter momentje...

Ondertussen was er ook een nieuw kindje gearriveerd dat intensieve zorgen nodig had en ook geopereerd moest worden. En dus hadden alle dokters en verpleegsters weer hun handen vol. En daardoor kon ik even niet weggaan. Want op dat soort momenten kan ik gewoon de zorg voor jullie overnemen. En dat geeft me dan zo'n goed gevoel ook dat ik echt voor jullie kan zorgen. Senna verpamperen, opnieuw aankleden, goed leggen, tutje geven, troosten... Al was jij Senna zo hevig aan het tutteren dat je je tutje zo kwijtspeelde, en dus bouwde ik een hele constructie zodat je tutje in je mond bleef...  En pas als jullie opnieuw rustig sliepen, dan kon ik eventjes weg met een gerust hart. 

Veel liefs,

mama en papa