20 mei: dankbaar

Liefste Fil en Senna,

We mogen zo dankbaar zijn dat we in een land leven waar het sociale vangnet zo goed is. Jullie dagelijkse zorg kost handenvol geld en zou in bepaalde landen ook echt onbetaalbaar worden. Al zouden we er alles voorover hebben dat jullie de beste zorg krijgen, we zijn toch dankbaar dat we er ons huis niet voor moet verkopen...

Wat mogen we ook blij zijn dat nu nu is. Dat de wetenschap niet stilstaat en dat ze tegenwoordig zoveel kunnen, zodat jullie alle kansen krijgen op het leven dat jullie verdienen. Twintig jaar geleden was de zorg lang niet wat ze nu is. We hadden op voorhand nooit gedacht dat de zorg die jullie krijgen zo uitgekiend en zo gespecialiseerd is. 

Al kan het natuurlijk altijd nog beter. Zo hoorden we over de neonatale afdelingen in Scandinavische landen. Waar ouders inwonen in het ziekenhuis in een soort studio samen met hun kind. Op die manier kunnen ze 24h op 24h bij hun kind zijn samen met één vaste verpleger. Ouders krijgen alle zorgen voor hun kind aangeleerd en doen zoveel mogelijk zelf... Ze dragen hun kind ook bijna de hele dag tegen hun lichaam. Dat kan daar omdat het hele systeem draadloos is. En wat blijkt de kinderen groeien er sneller en kunnen sneller naar huis. Een voorbeeld dus voor de rest van de wereld. En misschien dat dit binnen 20 jaar ook in België kan. Alhoewel?

Al laten we ons er niet door ontmoedigen. Ook op dat vlak is nu nu. En we kunnen er enkel het beste van maken. En zo storten ook wij ons volledig op het kangoeroeën, want misschien kunnen wij daar het verschil maken...

Liefs, 

Mama en Papa

19 mei: toekomstmuziek

Lieve Fil en Senna,

Wat beginnen jullie al groot te worden... Vorige week schreven we nog dat jullie juist een goeie kilo wegen en vandaag mogen we al feest vieren bij één kilo en 200 gram! Hoera! 

Jullie eten dan ook al heel wat. En ook dat blijkt een prestatie waar jullie terecht trots op mogen zijn. Na een gesprek met de kinderarts werd nog eens benadrukt dat dit bij zulke kleine kindjes echt wel uitzonderlijk is! Dus Fil, ook al kost het jou zichtbaar nog wat meer moeite dan je zus, je doet het geweldig!

Ook jullie ademhaling verloopt zoals verwacht en jullie doen het bijlange niet slecht. Maar Fil ook op dat vlak presteert je zus nog net iets beter. Maar we geven jou gewoon wat extra tijd hé, en dan zal je ook wel  meer en meer zelf gaan ademen. Je zus Senna heeft gisteren voor het eerst gekangoeroed met haar zuurstofbrilletje op, dat is een slangetje dat in de neus lucht blaast. We wisten niet goed wat dat zou geven, want het vereist toch een hele inspanning zo ademen. Maar Senna je deed het fantastisch. En voor mij was het zo leuk om je hele gezicht nog eens te kunnen zien. Geen muts meer op, die dikwijls je halve gezicht bedekt en ook geen masker en alle bijhorende slangetjes... Gewoon genieten van mijn kleine flinke meisje... En jij genoot er ook blijkbaar van want je hebt 2,5 uur geslapen op mama's borst... En Fil die genoot terwijl van een onderonsje met zijn papa. Mannen onder elkaar, en dat leken jullie wel fijn te vinden...

We hebben het met de kinderarts ook nog even over jullie toekomst gehad, over hoe het zal gaan als jullie eenmaal thuis zijn. Jullie zullen sowieso nog opgevolgd worden door een team gedurende de eerste jaren, wat ons al wel geruststelt. En daarnaast zullen jullie altijd wat vatbaarder blijven voor infecties en kan een simpele verkoudheid grote gevolgen hebben voor jullie gezondheid. Daarom zou het 't beste zijn als jullie zeker één jaar niet naar de crèche gaan, dus daar willen wij absoluut ons uiterste best voor doen om dat te realiseren. 

Wat voelt het trouwens goed om al stilletjes maar toch hardop te praten over de toekomst! We konden het ons een aantal weken geleden moeilijk voorstellen, maar nu dwalen onze gedachten toch al dikwijls af naar een mooie, zonnige toekomst...

Dikke kus,

Mama en papa

18 mei: stille genieters

Liefste Fil en Senna,

Wat zijn jullie toch goed bezig om groot en sterk te worden... Senna jij weegt al 1160 gram en morgen wordt ook je broer weer eens op de weegschaal gelegd. We zijn alvast benieuwd, maar weten al langer dat jullie aan elkaar gewaagd zijn... Een spannende race naar de 2,5 kilo dus.

Eigenlijk zijn jullie op alle vlak geweldig bezig. Jullie slapen veel, verteren jullie eten goed, doen weinig alarmen... Enkel als er veel lawaai op de afdeling is, laten jullie jullie horen...  Ik denk dat jullie zowat de enige kindjes zijn die zo gevoelig zijn aan lawaai en zo duidelijk laten merken dat het tijd is voor rust! Allebei zijn jullie stille genieters.

Zal ik eens wat vertellen over jullie eerste vriendjes op de afdeling? Naast jullie liggen er nog 2 tweelingen. Eén "dikke tweeling" die al bijna 35 weken oud zijn, en één tweeling die nog een stukje kleiner is dan jullie... Jaja jullie zijn niet langer de kleinste. Er zijn al zeker 3 kindjes die net zo klein (of zelfs een ietsie pietsie kleiner) zijn als jullie bij geboorte. 

En verder liggen er nog veel dikzakken zoals wij dat zeggen, (want wij vinden alle kindjes boven de 3 kilo dikzakken) die intensieve zorgen nodig hebben omdat er echt dingen mis zijn met hun organen.

Er zijn ook enkele zwarte kindjes die coole namen hebben: namen als Breaktrough en Patience... En dat vinden wij alvast geweldig... Misschien hadden wij ook zo'n namen voor jullie moeten verzinnen. In het ziekenhuis hebben we alvast eens een poging gedaan en zo vonden wij Finally Fil wel iets hebben. Iemand suggesties voor Senna?

Dikke knuffel,

Mama en papa

17 mei: vechten als een leeuw !

Lieve Fil en Senna,

Gisteren heb ik iets geks ervaren... Ik heb voor het eerst zo duidelijk gevoeld dat je als ouder wat je kinderen betreft tot het uiterste gaat. Dat je anders zo normale grenzen vervagen en dat je vecht als een leeuw. Het maakt niet uit of mensen je daardoor anders bekijken. Voor je kinderen alles, dat gevoel...

En eigenlijk is het niet meer dan normaal, jullie vechten als kleine welpjes, dus logisch dat ook wij ervoor vechten als leeuwen. Maar ik kon het me op voorhand toch niet helemaal voorstellen, dus toch gek als zo'n gevoel het plotseling overneemt... Tja het moederschap doet wat met een mens.

Als ouder wil je enkel het beste voor je kinderen natuurlijk. En dat is juist bij ons zo moeilijk, want jullie hebben allesbehalve een goede start gehad en dus wil ik dat jullie vechten onder de beste omstandigheden! Dat jullie comfort ten allen tijde bewaakt wordt... en anders vechten we ervoor met ons vieren!

Senna in gevecht met haar kleine leeuw...

We hebben trouwens al wat zotte beloftes gedaan toen jullie juist geboren waren, en jullie leven echt aan een zijden draadje hing... Zo hebben we gezegd dat we te voet naar Scherpenheuvel zouden wandelen als jullie het allebei zouden halen. En we hopen nog altijd dat wij die kleine opoffering mogen maken... 't Is immers niets vergeleken met de lange zware tocht waaraan we nu bezig zijn. We hebben bovendien ook nooit afgesproken vanuit welk dorp onze tocht naar Scherpenheuvel zal vertrekken... ;-)

Slim hé!

dikke knuffel,

Mama en papa

PS Jullie moeten wel mee wandelen naar Scherpenheuvel hé kindjes, dat hoort bij de afspraak!

16 mei: waterpret...

Lieve Fil en Senna,

Wat een geweldige dag hebben jullie mij gisteren bezorgd... Al mag ik dat niet te hard roepen, want jullie papa heeft het moeten missen, wat hij natuurlijk heel erg jammer vond.

Nadat ik bij jullie aankwam vroeg jullie verpleger of ik mee Senna een badje wilde geven? Euh wat een vraag, natuurlijk wilde ik dat? En zo enthousiast begonnen we eraan... Senna mocht af de C-PAP en ademde helemaal zelf. Dat alleen is al fantastisch om te zien en ook zo hoopgevend. We wikkelden je in een doek zodat je toch nog wat geborgen was en dan mocht ik je eerst op de weegschaal leggen. En wat bleek je weegt al 1120 gram! Dus ben je in 4 dagen zo'n 100 gram bijgekomen! Dat is meer dan we hadden durven dromen... Goed op weg dus! En je bent nu zelfs een klein beetje zwaarder dan Fil (1114 gram) die 's morgens is gewogen. Jullie zijn aan elkaar gewaagd dus... 

En dan was het tijd voor je bad... Ik verwachtte dat je zou wenen als je in het water zou komen, maar niets was minder waar. Je genoot ervan en ik mocht je wassen. Daarna legden we je opnieuw in je couveuse zodat je niet te snel zou afkoelen en dan mocht ik je afdrogen en helemaal insmeren met olie. En ook daar had je zoveel deugd van... Je wordt al een echt madammetje dat geniet van al dat verzorgen... En dan mocht je voor de laatste keer je roze broekpak aan. Ik heb moeite moeten doen om je er nog in te krijgen, maar je zag er zo mooi uit! En ik koop met plezier nog 10 grotere broekpakken, als je maar blijft groeien hé!

En na het fijne badje met Senna, dacht ik dat het tijd was om Fil eens te verwennen. Of heb jij Fil mij eerder verwend, dat kan ook natuurlijk. Maar Fil jij mocht op mijn schoot. En dat leek jij wel leuk te vinden, je was heel goed wakker en keek me met je schattige oogjes aan... En na heel wat gefriemel, lag je eindelijk goed. Dat betekent in jou geval: scheef liggen met je voetjes opgetrokken en met in je ene hand je sonde en in je andere hand je knuffel en je mond wagenwijd open... Maar je lag goed en je sliep. En zo kon ik uren kijken naar mijn schattige zoon. Helemaal vertederd van zo'n fijne dag!

Merci dus lieve kindjes, ik heb er heel erg van genoten!

Liefs,

Mama en Papa

15 mei: verwende nesten

Lieve Fil en Senna,

Verdriet het is iets geks. Wij hebben lange tijd zoveel verdriet en angst gevoeld dat we voor niets anders nog ontvankelijk waren... Als je eigen verdriet zo groot is, kan je dat van een ander er niet meer bijnemen. En nu stilletjes aan, kunnen we eindelijk opnieuw oprecht interesse tonen in een ander, opnieuw luisteren naar andermans grote en kleine problemen. En dat voelt goed. Weer een stapje dichter naar een normaler leven...

Maar zo beseffen we nu ook beter dat zoveel mensen mee ons leed dragen. En net zoals ons met soortgelijke gevoelens worstelen. Fil en Senna jullie oma's, opa's en pépé, ook zij zien af... Ook zij hadden zo verlangd naar hun kleinkinderen. Het is pijnlijk en frustrerend voor hen om ons verdriet te zien, terwijl zij ook met zoveel verdriet zitten. En waar wij ondertussen troost vinden bij jullie en kunnen genieten van het lichamelijke contact, blijven zij ook op dat vlak op hun honger zitten... Ze mogen jullie wel eens 1 keer per week komen bekijken en zijn dan blij dat jullie weer wat gegroeid zijn en trots dat jullie het zo goed doen, maar ik ben er zeker van dat ze net als ons zo verlangen naar jullie thuiskomst en vooral ook naar dat eerste knuffelmoment. Lieve Fil en Senna, ook jullie meters, peters en nonkels en tantes tellen de dagen af. Om nog maar te zwijgen van alle andere familie en vrienden. Ja Fil en Senna jullie hebben zonder het te beseffen al een heuse fanclub opgebouwd... En zo weten wij nu al zeker dat jullie op alle vlak rotverwend zullen worden... Maar kunnen we nu dan al afspreken dat dat maar tijdelijk mag?

Dikke knuffel,

Mama en papa

14 mei: eerste lentezonnetje

Liefste Fil en Senna,

Het is zover, wij vinden het al vanzelfsprekend dat jullie nog steeds aan de C-PAP hangen, terwijl dit nog altijd een hele prestatie is. Wij worden al gewoon aan zoveel ongewone dingen... In het begin gingen wij bij elk alarm uit ons dak, nu kijken wij zoals jullie verpleegster kijkt. Klopt het alarm? Is jullie huidskleur normaal? Moeten we jullie er even aan herinneren om te blijven ademen?

Voor een buitenstaander zal het heel wat lijken, maar wij kijken van zoveel dingen niet meer op...

Zouden wij een babytje van 2,5 kilo ooit nog klein, breekbaar en broos vinden? Wij doen nu al vlot pampertjes aan bij jullie, dus dan moet een babytje van 2,5 kilo toch zeker lukken hé? Wij kleden jullie aan, troosten jullie, geven jullie een tutje... 't is leuk voor ons dat we die normale dingen mogen doen. En dat we ook effectief iets kunnen betekenen als jullie wenen of onrustig zijn. En dat we kunnen kangoeroeën en dat jullie daar dan zo van genieten... Dat maakt van ons dan zulke trotse ouders!

Maar in contrast met ons aanpassingsvermogen in het ziekenhuis, blijven de doodgewone dingen zo verschrikkelijk moeilijk. Naar de winkel gaan, dingen regelen, een boek lezen, tv kijken, met vrienden afspreken, een gewoon gesprek voeren... Het is zo moeilijk om gewone dingen opnieuw toe te laten, om afleiding toe te staan. Maar vandaag heb ik voor het eerst kunnen genieten van een drankje op een terras met de eerste lentezon, omdat ook mijn batterijen moeten opladen (en die werken het best op zonne-energie). Maar daarna was ik er weer helemaal voor jullie... En dan heb jij Fil nog 3 uur op mijn borst gelegen en hopelijk net zo genoten als ik van het eerste lentezonnetje...

Dikke kus,

Mama en papa