13 mei: een dikke kilo ! Of moeten we zeggen 2 dikke kilo's?

Lieve Fil en Senna,

Vandaag was een belangrijke dag: mama's 1ste moederdag! En jullie hebben er voor gezorgd dat ze het zich voor altijd zal herinneren... We waren vroeg bij jullie omdat Fil normaal in bad mocht, maar daarvoor deed jij Fil het spijtig genoeg niet goed genoeg. Fil, je was wat onrustig en had wel wat meer zuurstof nodig, daarom vond de verpleging het toch niet het goede moment om zonder beademing in bad te gaan. Maar wegen mochten we je wel natuurlijk. En raadt eens? Jaja, ook jij woog vandaag meer dan 1 kilogram, zelfs ietsje meer dan je zus! Goed bezig zoon!

Enkele oudere foto's die we toch graag willen delen...

In de namiddag hebben wij nog eens met jullie allebei gekangoeroed (?) en jullie deden het super! Drie volle uren lagen jullie op onze borst. Jullie deden amper alarmpjes en hadden een pak minder zuurstof nodig dan de uren ervoor. Zelfs de verpleging stond ervan te kijken... En wij zijn dan zo fier dat jullie er zichtbaar van genieten! Senna, zelfs je harstlag bleef laag deze keer. En wij, wij hebben misschien nog meer genoten dan jullie... Zalig gewoon...

Liefs,

Mam en Pap

12 mei: jullie zijn al een maand oud !

Allerliefste Fil en Senna,

Vandaag is het weekend wat op zich al leuk is, want dan is het veel rustiger in het ziekenhuis, dan doen ze geen vervelende onderzoeken bij jullie en dan is jullie papa paraat. We starten goed dus... En dat is maar goed ook want vandaag worden jullie al een maand oud! Dus gelukkige vermaanddag lieve Fil en Senna!

En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, heeft Senna enkele grote verrassingen voor ons: ze heeft juist 3 uur geademd met enkel haar neusbrilletje (een slangetje onder de neus dat beetje lucht blaast), ze is voor het eerst in bad geweest en de grootste verrassing staat op een mooi papier dat aan haar couveuse hangt... Kijk zelf maar even mee:

Voor wie het niet goed kan lezen:

JOEPIE

12 mei 2012

Lieve mama en papa...

Ik wil jullie iets vertellen...

Hou jullie vast...

Het is WAAR...

Ik weeg een grote kilo...

We zijn natuurlijk helemaal in de wolken van zoveel goed nieuws! Je broer zal morgen gewogen worden, dus dat is ook wel spannend, al vermoeden we dat hij een beetje zwaarder is. Wat een contrast dit goede nieuws, met de vorige dagen... We zitten echt op een rollercoaster en gaan van de ene emotie in de andere. Maar dit soort momenten daar doen we 't voor hé... En daar halen we zoveel energie en vechtlust uit. We zijn er weer helemaal klaar voor. En nu op naar de anderhalve kilo hé!

Wat zijn we trots op jullie flinke kindjes!
dikke knuffel,

Mama en papa

11 mei: Dipje

Lieve Fil en Senna,

Eerlijk is eerlijk, ik heb er 2 rotdagen op zitten. En dat lag allesbehalve aan jullie, jullie doen het gelukkig nog altijd vrij goed. Maar soms heb ik het gewoon zo moeilijk, ben ik kwaad op alles en iedereen en lijkt het allemaal zo oneindig lang te duren... 

Op voorhand denk je, na een maand zal heel de situatie wel wat gestabiliseerd zijn, en nu komt het besef dat jullie nog steeds voor alles moeten vechten. Jullie hebben al wel enkele grote stappen genomen, en zijn gelukkig goed op weg om één van de dagen 1 kilogram te halen, wat ook weer een kleine overwinning is! Maar verder lijkt alles zo eindeloos en beseffen we nu dat het nog lang zal duren vooraleer we echt de zekerheid hebben dat het goed met jullie gaat...

En op dagen dat ik me alleen naar de kliniek begeef, slaan die negatieve gevoelens eens zo hard toe. Relativeren lukt niet zo goed in je eentje... Dus ben ik altijd blij als jullie papa weer mee kan naar jullie. 

En misschien zijn het ook wel hormonen, maar ik heb van die dagen dat ik bij alles zou kunnen wenen. In het ziekenhuis bij jullie probeer ik me dan sterk te houden, maar af en toe breekt al dat opgekropte verdriet er plots uit... Ook al lijkt het dan zonder enige reden. 

Bovendien voel ik dat mijn lichaam meer dan anders faalt, en daar maak ik me dan ook weer zo kwaad om. Ik wilde vandaag graag weer kangoeroeën, maar met een falend lichaam durf ik niet. Ik ben veel te bang dat ik iets aan jullie zou kunnen doorgeven. Gelukkig heb ik gisteren avond nog Senna op mijn schoot gehad, want mijn nood aan lichaamscontact met jullie was zo groot! Eerst mochten jullie niet kangoeroeën omdat jullie weer biefstuk friet (bloed) kregen. Maar 's avonds waren jullie al zichtbaar opgeknapt en mocht Senna toch nog op mijn schoot. Daardoor had ik er wel een recorddag op zitten, maar ik knapte er eventjes toch helemaal van op... Veel beter nog dan biefstuk friet!

Liefs, 

Mama en papa

10 mei: kleine kleertjes

Knappe Fil en Senna,

Sinds een dikke week ongeveer mogen jullie kleertjes dragen, omdat jullie geen katheder of infuus meer nodig hebben. En dat was voor ons een grote en vooral ook heel leuke stap. Wat waren we opgetogen wanneer we jullie voor het eerst in die kleine kleertjes zagen. Het maakte jullie plots een stuk groter. Al kwam dat eerlijkheidshalve misschien ook door die kleine kleertjes... Want jullie passen er ondertussen nog maar juist in. Nooit gedacht dat te kleine kleertjes zo hoopvol kunnen zijn... Want wat zijn we content dat we weer naar een groter maatje kunnen zoeken. Waarschijnlijk zijn andere ouders een beetje triest als hun kind een maatje ontgroeit, voor ons is het tegendeel waar... Elk groter maatje brengt jullie een stapje dichter naar huis. En dus kopen wij met plezier massa's grotere kleertjes!

Dikke knuffel,

Mama en papa

                                                                      Onze Fil

                                                                        Senna

9 mei: verlangend naar ...

Lieve Fil en Senna,

Vandaag kon jullie papa een hele dag mee naar het ziekenhuis. Zo een dagje in het midden van de week dat papa niet gaat werken, we hebben er allebei deugd van en jullie wellicht ook...

Alleen hopen we op zo een dag natuurlijk dat we allebei mogen kangoeroeën en dat was spijtig genoeg niet zo... Gisteren kon ik zo moeilijk kiezen wie op mijn schoot mocht, en vandaag moeten we het uitvechten... Al is dat zwaar overdreven want ik gunde het jullie papa volledig, en dus kon papa Senna op schoot nemen. Fil jij had een slechte nacht achter de rug en daarom vond je verpleegster het beter om je wat te laten rusten. En gelukkig had jij dat begrepen en heb je ook zo goed als de hele tijd braaf geslapen.

Papa genoot volledig van zijn moment met Senna, en ik voelde me net als in het begin na een tijdje wat verloren... Want het blijft toch moeilijk, zo langs de zijlijn staan en een hele dag niets echt kunnen betekenen. En dus kijk ik verlangend uit naar morgen, hopend dat ik dan weer kan genieten van mijn zoon of dochter op schoot...

Veel liefs,

Mama en papa

8 mei: moedergevoel

Allerliefste Fil en Senna,

Ik kwam jullie overdag weer in mijn eentje bezoeken omdat jullie papa aan 't werk is. Maar ik vind het tegenwoordig al een stuk aangenamer omdat ik dan één van jullie op mijn schoot mag nemen. En zo vliegt de tijd voorbij en kan ik me bovendien nuttig maken en vooral genieten hé!

En toch is het vooraf moeilijk, want ik moet kiezen wie ik die dag op mijn schoot wil nemen. Graag zou ik roepen: Doe maar allebei... Maar dat gaat jammer genoeg niet. En dus moet ik keuzes maken, en laat dat nu net mijn zwakste punt zijn! 

Gelukkig helpt mijn moedergevoel me elke dag bij die keuze. En dus ga ik voor het kindje dat het die dag het moeilijkst heeft, of er volgens mij meer nood aan heeft... Toen gisteren de verpleegster dus vroeg met wie ik wilde kangoeroeën antwoordde ik: "Doe maar Fil, ik denk dat hij er meer nood aan heeft". Maar op één of andere manier viel onze, anders zo onrustige Fil in slaap. Alsof hij spontaan zijn plaats wilde afstaan. En begon Senna van haar oren te maken... Dat Senna temperament heeft dat hadden we al eens verteld, maar als ze zich tegenwoordig kwaad maakt dan stijgt haar hartslag nogal fel waardoor alles in alarm gaat. Senna was ontroostbaar en dus vroeg ik de verpleegster of ik toch Senna op schoot mocht nemen. Gelukkig was dat allemaal geen probleem en dus mocht Senna wat kalmeren bij mama. 't Leek trouwens alsof je het echt nodig had, want je hartslag is 3 uur lang stabiel gebleven en er is geen enkel alarmpje afgegaan... En dan kan ik alleen maar blij zijn dat mijn moederhart toch weer de juiste keuze gemaakt heeft...

Dikke knuffel,

Mama en papa

PS Trouwens lieve kindjes: een gelukkige C-PAP ver-weekdag! Hoera, al een week zeg, goed bezig!

7 mei: dromen

Lieve Fil en Senna,

Jullie maken ons dag na dag zo hoopvol, dat we het niet kunnen laten om af en toe weg te dromen. En dan droom ik stiekem dat we enkele maanden verder zijn. En dat jullie met ons mee naar huis mogen. Dan maakt mijn hart een vreugdesprongetje... Wat zal dat moment eeuwig in mijn geheugen gegrift staan. Het is allemaal nog zo ver af, en we moeten van dag tot dag kijken, maar ik kan het niet laten...

En dan denk ik dat als jullie thuis zullen zijn, het nog steeds heel erg zwaar en vermoeiend zal zijn, maar dan hoop ik dat we zo genieten van jullie en van alle kleine dingen dat we al de rest vergeten. Dat we elke keer als we het even niet zien zitten, kunnen terugdenken aan hoe hard we naar jullie verlangd hebben en alles plots weer kunnen relativeren... Wat zou het mooi zijn. En deze stiekeme dromen houden ons overeind, en doen ons hoopvol verlangen ook als het even wat moeilijker gaat.

En misschien kunnen we stilletjes aftellen naar het moment dat het echt zover zal zijn, ten vroegste 22 juli denken we. En ook dat heb ik stiekem even nageteld, nog 76 dagen. En dat maakt het net iets overzichtelijker. En het lijkt ook niet meer zo verschrikkelijk veraf... Mag ik dan vanaf nu elke dag één vakje schrappen?

Liefs,

Mama en papa