We hebben vandaag onze eerste nacht samen in het ziekenhuis doorgebracht. En ook al was de nacht wel erg kort, wat was het toch maar weer een speciaal moment. Weer een moment om te koesteren.
Fil jij leek het wel te merken dat er vanalles veranderde, want je wou plots niet meer in je bedje liggen, enkel op mama of papa's schoot wou je in slaap vallen... En ook 's nachts wilde je niet slapen. Vond je het te donker of was het misschien al een beetje afkicken van al het lawaai? Of kon je gewoon net als mama de slaap niet vatten omdat je zo graag naar huis toe wilde? En dus zaten wij Fil midden in de nacht wat samen te knuffelen... Je papa heeft er weinig van gemerkt, want wat hij al vreesde bleek te kloppen: hij sliep zo goed als overal door. Niet dat hij niet voor jullie wilde zorgen, nee hij werd gewoon helemaal nergens wakker van. En dus vond papa het wel goed meevallen, maar was mama toch wel erg moe... Want ook al aten jullie tot hiertoe altijd mooi op dezelfde uren, vanaf vandaag was daar nog weinig van over. Maar jullie mogen dan ook eten wanneer jullie zelf aangeven honger te hebben. Alleen willen we 's nachts toch liever dat jullie een beetje meer op elkaar afgestemd geraken...
Zou dat kunnen lukken kindjes? Dat scheelt alvast weer wat wallen...
Dikke knuffel,
Mama en papa
Lieve ouders en nu maar genieten van uw kindjes waar jullie zo naar verlangt hebben om ze in het warme nestje met liefde en tederheid te knuffelen.
BeantwoordenVerwijderenVeel liefs.
Maria