29 april: dubbel genieten, dubbel geluk !

Liefste Fil en Senna,

Alsof we zaterdag nog niet genoeg genoten hadden, werd het gisteren nog beter: we mochten kangoeroeën met jullie allebei! Geweldig hé...  Senna, jij mocht op papa's schoot, en die was zo trots om zijn dochter eens echt te voelen. Je papa genoot ervan en glunderde... En voor jullie het wisten waren er drie uren voorbij!

En Fil, jij mocht nog eens op mama's schoot en hoewel we op voorhand een beetje schrik hadden voor je ademhaling, bleek dat we het helemaal mis hadden... Ja lieve Fil, volgens ons ben jij een echt knuffelventje en heb jij echt nood aan dat lijflijke contact, want terwijl je de hele week al wat moeite hebt met het ademhalen, ging het nu vanzelf. De zuurstof kon zelfs 5% afgebouwd worden, dus voor alle twijfelaars, als dat geen bewijs is... En je deed geen enkel alarm in de drie uren dat je bij mama lag. En ook dat is volgens je verpleegster hoogst uitzonderlijk! Ja Filleke, wij zijn zo trots op jou! En nu hopen we dan ook helemaal dat je regelmatiger mag gaan kangoeroeën want jij knapt er zo van op! 

Dus lieve kindjes tot snel voor vele volgende kangoeroemomenten, dan worden we telkens met ons viertjes weer een beetje sterker!

 

                                                               Senna op papa's borst

                                                            Fil met zijn oogjes open...


Liefs,

mama en papa

28 april: Wonderbaarlijke momenten met Senna

Lieve Fil en Senna,

Vandaag gaat jullie papa opnieuw terug mee en is het weekend en dus ook veel rustiger: 2 keer goed nieuws dus! En er komt nog beter nieuws: ik mag voor het eerst kangoeroeën met Senna!

Samen met je verpleger Wim mag ik je verzorgen en je trotse meter kijkt ook mee... Je doet het allemaal heel flink en kan het best verdragen dat we aan jou komen. We verversen ook je pampertje, maar elke keer als we je benen opheffen doe je nog kaka. Je hebt ons goed doen lachen, want na 3 nieuwe pampertjes, krijg je plots nog een kaka aanval en die is op zijn minst spectaculair te noemen! Je hele couveuse moet opnieuw ververst worden en ook Wim heeft ervan geweten... Maar jij bent ervan af, dus 't zal je maar deugd doen hé!

En dan is het tijd voor ons eerste echte moeder-dochter knuffel moment. Wat heb ik daar naar verlangd en nu is het eindelijk zover! Je gedraagt je voorbeeldig en lijkt geen last te hebben van het uit de couveuse halen... En dan lig je plots op mijn borst, heerlijk! Ik geniet met volle teugen, en ook je papa glundert aan de zijlijn. En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, doe je plots je oogjes open! Ik ben de enige getuige en wordt helemaal rood van opwinding. Senna heeft haar ogen open gedaan! En dus gaat papa filmen, en ja hoor, je oogjes gaan opnieuw open... Wat is dat toch een wonderbaarlijk moment. Je verpleger Wim had het nochtans voorspeld. Hij dacht dat je door het lijflijke contact, het laatste beetje moeite wel zou doen om je oogjes te openen. En ja, hij kreeg gelijk! Wij hadden nochtans ook een pronostiekje, maar dit hadden we niet voorzien. En dus zijn wij nu trotse ouders die op film hebben wanneer hun dochter haar ogen nog maar voor de tweede keer opendoet. Er zullen er weinig zijn die dat kunnen zeggen hé!

En Senna, jij genoot zo van ons lijflijke contact, was zo ongelooflijk rustig, dat je mocht blijven liggen op mama's borst. En zo hebben we uiteindelijk 2 uur en een half (jaja zo lang!) genoten van elkaar! Geweldig hé! 

En Fil die was ondertussen ook de rust zelve en gunde zijn zus alle aandacht... Maar ja Fil, jij mag dan ook morgen op papa's borst. En mama zal glunderen, al is 't een beetje jaloers, aan de zijlijn...

27 april: dubbel gevoel

Lieve Fil en Senna,

Vandaag is het de tweede werkdag voor papa. Hij zou natuurlijk wel veel liever bij jullie zijn, en dus leek halftijds werken ons de beste oplossing. Maar ik heb het moeilijk zo zonder jullie papa, in je eentje is alles anders... Alles brengt me uit balans, een kindje op straat, zwangere vrouwen, zelfs grotere kindjes op de couveuseafdeling... Ik weet dat het geen zin heeft, maar ik blijf met een zeker schuldgevoel zitten. Waarom heb ik niets gevoeld en waarom konden jullie niet nog een paar dagen of weken wachten? Het lijkt niet veel, maar het zou een groot verschil kunnen maken...

Ik kan met zoveel liefde en tederheid naar jullie kijken, maar tegelijkertijd zegt mijn hoofd dat ik me niet te veel aan jullie mag hechten... Ik verlang naar kleine momenten met jullie, een pampertje aandoen, nog eens kangoeroeën, maar tegelijkertijd ben ik zo bang om jullie ziek te maken dat ik liever helemaal niets doe... Zoveel dubbele gevoelens. Wat moet ik daar allemaal mee?

Er zijn zo van die momenten dat je de tijd wil verder spoelen, gewoon een kleine maand verder met ons viertjes. Wat verlang ik naar voor andere mensen zo normale dingen. 

We slaan er ons wel door, stapje voor stapje, dag voor dag. Al zullen we elkaar vaak moeten ondersteunen, maar samen komen we er wel!

26 april: papa terug aan 't werk

Lieve Fil en Senna,

Vandaag ging jullie papa voor het eerst terug werken. Dus werd het voor ons allebei een heel zware dag...

Met twee lukt het toch nog allemaal iets beter om te relativeren, en dat was vandaag dus even ver zoek!

Ik kwam naar het ziekenhuis en zag 6 mensen rondom Fil staan, gelukkig kwam er een verpleegster vertellen dat ze een nieuwe ademhalingsmachine op jou willen testen. Het is bijzonder hectisch op de afdeling, 6 mensen rondom Fil en zowat alle kinderartsen en verpleging zijn in de weer met de opname van een nieuwe tweeling. Geen tijd dus voor een beetje uitleg voor een mama. Maar waar ik het vooral moeilijk mee heb is dat ik weet dat jij, net als ik trouwens, een slechte onrustige nacht achter de rug hebt. En nu vallen ze je alweer een vol uur lastig met dat nieuwe machien, maar vooral met hun lawaai. Je blijft vreselijk onrustig en mijn frustatie stijgt... Vooral ook omdat ik denk dat als papa hier ook geweest was, we misschien wel tegen de dokters ingegaan waren, maar nu voel ik me zo machteloos...

Wanneer 't dan plots alle hens aan dek wordt omdat een ander tweelingkindje het plots moeilijk krijgt, vlucht ik naar buiten. Slecht gekozen moment dus om in mijn eentje naar jullie te komen. Gelukkig is oma Lieve er om me even op andere gedachten te brengen. Maar het vergroot tegelijk wel mijn bezorgdheid: "Hoe kan ik dit in godsnaam zo blijven volhouden?"

Mijn volgende bezoek verloopt niet veel beter. Ik had gehoopt dat jij Fil ondertussen wel rustig aan het slapen was, maar niks is minder waar. Je bent nog steeds onrustig en laat veel alarmen afgaan. Ik wil je zo graag gerust stellen, maar ben zo ongerust over jou... Eerlijk is eerlijk, vanaf jullie geboorte heb ik instinctief aangevoeld dat jij ons zorgenkindje zou worden, hoewel je 100 gram zwaarder bent dan je zus. En dat blijkt te gaan kloppen.

Pépé komt jullie ook nog eens opzoeken, op zijn verjaardag dan nog wel... Maar het is eigenlijk ook een beetje jullie 2e ver-weekdag hé. En dan komt jullie papa er plots aan, oef. En toeval of niet, maar Fil is eindelijk in dromenland. Gelukkig maar... Slaap nu maar lang door lieve schat! Je zusje Senna slaapt al zowat de hele dag en nacht. Zij is heel stabiel, doet weinig tot geen alarmen. Gelukkig maar, jullie houden elkaar echt in evenwicht.

Als we later met de kinderarts praten vertelt zij dat jij Fil, een longprobleem hebt en dat zou ook de reden zijn dat je zo onrustig bent. Er is iets mis met de doorbloeding van je longen, op zich niet zo abnormaal voor een kindje van jou leeftijd, maar toch zou het kunnen uitgroeien tot een chronisch probleem. Je blijkt dus toch ons zorgenkindje te zijn... Het wordt nu voor jullie allebei, maar vooral voor Fil, een lange weg tot de CPAP. Want voor jou Fil zal het toch net iets moeilijker gaan dan bij je zus...

25 april: oogjes open

Wat een bijzondere dag vandaag. Ik voel me gelukkig al veel beter, alleen mijn maag stribbelt nog wat tegen... Maar dat kan me toch niet tegenhouden om naar jullie te komen. Alleen wordt het weer een dagje toekijken vanop de zijlijn, want ik wil jullie ook niet ziek maken natuurlijk!

Maar wat was ik blij dat ik jullie terug kon zien. En jij Fil had een serieuze verrassing in petto, je oogjes waren open! Je papa en ik dachten al enkele dagen dat het ging gebeuren, maar nu was het dus echt zover... We hebben trouwens geprobeerd om je te verleiden je ogen al sneller te openen. We vertelden jou dat je borsten kon zien, omdat mama voor je couveuse ging afkolven. En toen de verpleegsters even later langs kwamen, dachten zij dat het echt zover was... Maar dat was vals alarm denken we, al had het wel weer een schitterend verhaal geweest voor een stoere macho als jij! 

Spijtig genoeg hebben we je open oogjes nog niet in het echt kunnen zien, want je moest weer voor 24h onder de zonnebank, met je zonnebril op dus! Gelukkig had je lieve verpleegster er wel wat foto's van getrokken, dus konden we toch al wat meegenieten...

En we kregen nog meer goed nieuws, Fil jou ductus blijkt na één medicatiekuur dichtgegroeid! En dat is meer dan we durfden hopen... Dus houden zo, lieve Fil, want blijkbaar kan het ook terug wat open gaan.

Senna jij doet het ook heel flink, jij lag gisteren zo goed ingepakt in je couveuse. Maar toch presteer je het nog om je voeten en armen eruit te wringen, zodat je weer helemaal goed gelegd moet worden. Tja je hebt het van geen vreemden, ook je broer is een echte wriemelkont! Jullie zullen allebei wel duidelijk maken wat je wel wil en wat niet...Nu al echte karaktertjes dus!

Senna jij wordt kalm van je duim in je mond, en met momenten ook een hele vuist...Heel schattig om te zien! En Fil jij hebt gisteren een tutje gekregen en vond dat helemaal fantastisch. Je hield het mooi tegen met je vuistje, en sabberde erop los. En het hielp, je werd er echt rustig van...

En nu haast ik mij naar het ziekenhuis want ik wil eindelijk je oogjes open zien lieve Fil! En Senna, wanneer ga jij ons verrassen? Spannend hé, en zo bijzonder!

24 april: Senna aan de CPAP

Lieve dappere kindjes,

Gisteren sloeg voor mij het noodlot toe, mama is ziek. Misschien dat die lange, zware dagen beginnen wegen. Maar wat is het verschrikkelijk dat ik dan niet naar jullie kan... Ik ben 's middags nog even meegekomen om jullie vanop een afstandje te bekijken, maar dan ging het niet meer. Vreselijk frustrerend, maar gelukkig doen jullie het wel goed... Ik ben in mijn bed gekropen en dus is jullie papa in zijn eentje naar jullie gekomen. Normaal zingen we elke avond een slaapliedje voor jullie, voor we naar huis vertrekken. En nu mama niet mee kon komen, hebben we het opgenomen en zo was ik toch nog een beetje bij jullie...

Wat is het gek dat jullie zo voor jullie leven moeten vechten, dingen die anders zo vanzelfsprekend zijn moeten jullie allemaal nog leren. Ademen bijvoorbeeld, het lijkt bij ons zo logisch en automatisch te gaan, maar jullie moeten het nog helemaal leren. Fil, jij wordt aangespoord om mee te ademen en je doet dit ook meer en meer, maar die slijmpjes zitten bij jou serieus in de weg... En Senna jij hebt je gisteren echt bewezen. Jij hebt 16 uur met de CPAP geademd, waarbij je enkel ondersteund wordt, maar zelf wel moet aangeven wanneer en hoeveel je ademt. Knap hé! Maar na die 16h was je zo moe, en hebben ze je opnieuw een ademhalingstube gegeven. Nu kan je weer even bekomen...

Twee flinke kindjes dus die de strijd zo dapper aangaan! Volhouden hé lieve schatjes... 

En wij zijn gewoon zo trots op jullie!

Liefs,

Mama en Papa

23 april

Lieve Fil en Senna, 

Fil jij knapt al wat op van je infectie, de waarden zijn al flink gedaald en je hebt gelukkig ook geen koorts meer. En nu heeft je zus Senna ook lichte infectiewaarden in haar bloed en moet ook zij antibiotica krijgen. Al is het bij je zus meer preventief.

Senna jij wordt nog steeds met cafeïne gestimuleerd om jou eraan te doen denken dat je zelf mee moet ademen. De verpleging verwacht immers ook dat jou ademhalingstube eruit moet omdat je teveel last krijgt van slijmpjes. En dan willen ze proberen om je aan de CPAP te hangen en daar moet je veel meer zelfstandig bij helpen ademen. Misschien dat het ook voor jou nog veel te vroeg is om het te proberen, maar ze willen het toch eens uittesten. Dus doe je best hé meisje...

Lieve kindjes, als mama krijg ik het moeilijker en moeilijker met het feit dat ik niets kan doen. Als jullie braaf liggen te slapen, durven we jullie ook helemaal niet te storen door ons hand op jullie lijfje te leggen. En als jullie het moeilijk hebben dan laten we jullie liever ook zoveel mogelijk met rust. 

Maar dit hou ik niet lang meer vol, ik moet jullie voelen, strelen en kunnen troosten... Gewoon kijken maakt me gefrustreerd en doet met momenten mijn moedergevoel kelderen, waardoor ik me weer schuldig ga voelen... Wat hoop ik dat jullie snel zo stabiel zijn, dat jullie regelmatig mogen kangoeroeën.

Misschien dat jij Senna morgen wel op mama's borst mag... En wat zou ik dat gewoon heerlijk vinden!