Babyborrel Fil en Senna

Lieve familie en vrienden,

Wij kunnen niet langer wachten om jullie te leren kennen... Het liefst van al spreken we af in ons park, alleen denkt het weer daar misschien anders over. Zaterdag wordt nogal wisselvallig met de nodige buien. En dus zijn onze mama en papa nog volop bezig om de beste oplossing te kiezen. Maar het feest zal toch doorgaan, ofwel bij redelijk weer in het park ofwel bij ons viertjes thuis...

Dus check morgenavond of zaterdag nog de blog, want dan valt de uiteindelijke beslissing!

Tot zaterdag,

Eindelijk!
Fil en Senna x

Fil en Senna in het feestpark...

15 augustus: lekker druk, maar oh zo gezellig!

Lieve Fil en Senna,

Ondertussen zijn we al een dikke twee weken thuis... En dat is lekker druk, maar ook reuze gezellig! Soms handen tekort, maar ook vaak handen teveel, want jullie oma's en opa's en meters en peters helpen graag een handje mee...

Jullie zijn al goed aangepast aan jullie thuis: jullie hebben al een redelijk dag- en nachtritme en slapen 's nachts meestal heel flink. Enkel als jullie honger hebben, laten jullie jullie horen. Fil jij weent dan luid en dus weten we dat je honger hebt, maar bij jou Senna moeten we het afleiden door wat gesmak op je handje... Heel wat moeilijker dus! En ook een flesje geven aan jou Senna, is soms een risicovolle bezigheid. Je durft nogal plots alles over te geven en dus is het telkens opletten geblazen... Ja onze zetel moest er al enkele keren aan geloven...

Jullie eten ook plots opnieuw om de twee uur. En dus zijn het eventjes weer drukke dagen... Is het een groeispurt of is het door het warme weer? Wij denken alvast dat het allebei reden genoeg is!

De nachten zijn kort, maar wat is het leuk om na een te korte nacht jullie gezellig met jullie tweetjes te zien spelen. Jaja dat doen jullie graag, lekker dichtbij elkaar in de box en dan naar elkaar kijken en op elkaars handje sabbelen... En converseren kunnen jullie ook als de besten: als Fil weent, gaat Senna zonder nadenken meewenen. En als Senna kreunt en kirt, dan doet ook Fil vrolijk mee. Wij begrijpen het niet altijd, maar het zal wel jullie taaltje zijn... 

Wat kunnen we genieten van een klein lachje, een diepe geeuw, een zoekend handje, jullie voldane gezichtje na het eten... Het blijft toch allemaal heel speciaal!

Ook wandelen blijft een groot sucecs! Een wandeling is ideaal als jullie eventjes niet te sussen zijn, of als je gewoon handen tekort hebt om te troosten. Ja wandelen brengt jullie echt tot rust en ook wij komen er soms van op adem.

Of eventjes rusten en spelen in eigen tuin, ook dat is een hele belevenis! Dus voor iedereen die het zich al afvroeg: 't is lekker druk maar oh zo gezellig!

Dikke kus,

Mama en papa

Fil

Senna

12 augustus: Genieten geblazen...

7 augustus: Het leven zoals het is: tweeling...

Lieve Fil en Senna,

Vanmiddag lagen jullie na het eten, voor het eerst heerlijk te slapen in jullie wiegje... En dat bracht ons op ideeën. Zullen we snel eens wat koken en invriezen zeiden je papa en ik, dan hebben we wat eten in onze vriezer en dat kan wel eens handig zijn...

En dus ging jullie papa snel op weg naar de winkel en bleef ik vol goede moed achter. Groentjes snijden, aardappelen koken... Ik was goed op weg, toen jullie daar plots anders over dachten... Senna gaf een beetje over en dus nam ik haar uit haar wiegje omdat rechtop zitten in dat geval wel kan werken, maar plots gaf je nog meer over op mama... Tja dat had ik niet verwacht. Dan maar even in de draagzak mee helpen met mama. Maar dat vond Fil dan weer allesbehalve leuk! Fil wou ook aandacht en dus ging jij mee in je relax de keuken in. En dat leek je goed te vinden als ik met mijn been maar hard genoeg hielp zodat je goed kon wiebelen... Dus daar stond ik dan,  de keuken was een waar slagveld geworden, Senna in de draagdoek, met één been Fil in gang houden en dan nog eens koken tegelijkertijd. Als dat geen training is...Wat een tweeling al niet vragen kan...

Veel liefs,

Mama en papa

5 augustus: mag er ietsje meer nacht zijn?

Lieve Fil en Senna,

Ondertussen zijn we al een kleine week samen thuis en beginnen we er samen toch wat aan te wennen... In het begin was het een grote aanpassing voor jullie aankomen in een stil huis en slapen in een redelijk donkere kamer. Vooral jij Fil werd in het begin wat lastig van de stilte, maar ondertussen heb je je al goed aangepast. 

De eerste nachten waren jullie allebei nog een beetje onrustig, maar nu slapen jullie tussen de voedingen wel meestal door.  Gelukkig maar, want de nacht is voor ons hoe dan ook veel te kort.

Overdag slapen gaat iets moeilijker. In jullie tweelingwiegje kunnen we jullie al eens een uurtje leggen, maar voor de rest zijn jullie het liefst dichtbij mama en papa... En dus dragen we jullie nu dikwijls mee in een draagdoek, want dan kunnen we toch nog een beetje bewegen en dingen in orde brengen. Jaja het is ongelooflijk hoeveel werk het met zich meebrengt... We zijn soms de hele tijd aan het opruimen en niet veel later lijkt ons huis opnieuw een stort... Tja op zulke momenten zou een dag wel een stuk langer mogen duren...

Jullie oma's en opa's zijn jullie al komen bewonderen en hebben jullie voor het eerst echt geknuffeld. Ik zag dat ze er van genoten, maar ook jullie waren de rust zelve... Meter en peters zijn langsgeweest en we zagen hun trotse gezichten als jullie op hun schoot werden gezet. 

We hebben ook al enkele wandelingetjes gemaakt en daar werden jullie zo rustig van! Jullie vallen dan heerlijk in slaap en zijn dan zo voorbeeldig... Jaja wandelen is absoluut een succes! En verder hebben we ook al enkele korte auto tripjes beleefd. Dat is telkens een hele verhuis en dat vraagt dus enige organisatie, maar we moeten ons er stilletjes aan op beginnen trainen hé!

En ook naar de winkel gaan is een uitstap op zich, Fil in zijn maxicosi in het karretje en Senna in de draagdoek. Het wordt al snel een dagactiviteit...

Maar je hoort ons absoluut niet klagen... Jullie mogen onze hele dag bepalen, we proberen van elk moment te genieten, maar mogen wij nog iets meer nacht? Dan zou het helemaal perfect zijn...

Lieve schatten, jullie zijn geweldig!
dikke knuffel,

Mama en papa

1 augustus: een dag vol verrassingen...

Lieve Fil en Senna,

Na onze korte eerste nacht samen, mogen jullie vandaag eindelijk mee naar huis! 111 dagen hebben we verlangend naar dit moment uitgekeken. Alle moeilijke dagen was dat ons lichtpunt en nu is het eindelijk zover! Niets kan omschrijven hoe gelukkig we nu zijn, daarvoor schieten alle woorden tekort!

's Middags gingen we nog even met ons twee naar huis om al wat gerief af te zetten, iets te eten en een doucheke te nemen... Maar we konden niet snel genoeg terug bij jullie zijn! En dus werd onze auto ingeladen met 2 maxicosi's en de rolls royce buggy. En met onze buggy was het een heel avontuur om tot bij jullie te geraken. Deuren te smal, lift niet breed genoeg, trappen als hindernis... Een hele belevenis dus. Maar gelukkig waren we toch al snel bij jullie. 

We namen afscheid van de verpleging die jullie al die tijd zo goed gesoigneerd hebben en ook ons pad wat draaglijker maakten... En om hen te bedanken, gaven we als cadeau enkele zelfgemaakte dekentjes zodat de bedjes er vanaf nu misschien wat kleurrijker zullen uitzien... 

Fil en Senna geven dekentjes kado...

En toen we bijna wilden vertrekken was het nog tijd voor jullie rota-vaccinatie. Maar jij Senna vond dat blijkbaar zo vies, dat je plots alles overgaf... Weg vaccin en opnieuw andere kleertjes aan. Maar dan waren we er echt klaar voor, de verpleging hielp ons mee buiten, want met onze rolls royce was dat geen evidentie... 

En alsof dat allemaal nog niet emotioneel genoeg was stond daar plots een erehaag voor jullie! Oma's, opa's, meters en peters, tantes en nonkels, familie en vrienden, 't was ongelooflijk! Krop in de keel en tranen wegslikken... Tranen van geluk, plots begrijp ik hoe dat voelt... Wat is dit heftig! Maar hoe ongelooflijk mooi dat zoveel mensen jullie aanmoedigen bij jullie eerste stappen in de echte grote wereld! Zoveel mensen hebben zo erg met ons meegeleefd en zijn trots op jullie omdat jullie zo flink gevochten hebben, wat een mooie afsluiter van een vreselijk intense periode! Merci allemaal voor deze schitterende verrassing... En merci om misschien uren op ons te wachten (als we het hadden geweten, hadden we ons wel wat meer gehaast ;-) ) en om misschien maar slechts 5 minuutjes onze kindjes te zien... Maar we wilden hen natuurlijk niet te veel prikkelen en eerlijk is eerlijk, we wilden gewoon ook zo graag naar huis!

En alsof de verrassing nog niet groot genoeg was stonden er onderweg borden: 

En ook ons huis was versierd voor jullie aankomst:

Welkom kleine Fil en Senna

En na een dag vol verrassingen, was het heerlijk thuiskomen in ons mooi versierde huis. En nu een zee van tijd om volop te genieten met ons viertjes...

Dikke kus,

Mama en papa 

31 juli: Onze eerste nacht samen

Lieve Fil en Senna,

We hebben vandaag onze eerste nacht samen in het ziekenhuis doorgebracht. En ook al was de nacht wel erg kort, wat was het toch maar weer een speciaal moment. Weer een moment om te koesteren.

Fil jij leek het wel te merken dat er vanalles veranderde, want je wou plots niet meer in je bedje liggen, enkel op mama of papa's schoot wou je in slaap vallen... En ook 's nachts wilde je niet slapen. Vond je het te donker of was het misschien al een beetje afkicken van al het lawaai? Of kon je gewoon net als mama de slaap niet vatten omdat je zo graag naar huis toe wilde? En dus zaten wij Fil midden in de nacht wat samen te knuffelen... Je papa heeft er weinig van gemerkt, want wat hij al vreesde bleek te kloppen: hij sliep zo goed als overal door. Niet dat hij niet voor jullie wilde zorgen, nee hij werd gewoon helemaal nergens wakker van. En dus vond papa het wel goed meevallen, maar was mama toch wel erg moe... Want ook al aten jullie tot hiertoe altijd mooi op dezelfde uren, vanaf vandaag was daar nog weinig van over. Maar jullie mogen dan ook eten wanneer jullie zelf aangeven honger te hebben. Alleen willen we 's nachts toch liever dat jullie een beetje meer op elkaar afgestemd geraken...

Zou dat kunnen lukken kindjes? Dat scheelt alvast weer wat wallen...

Dikke knuffel,

Mama en papa