5 augustus: mag er ietsje meer nacht zijn?

Lieve Fil en Senna,

Ondertussen zijn we al een kleine week samen thuis en beginnen we er samen toch wat aan te wennen... In het begin was het een grote aanpassing voor jullie aankomen in een stil huis en slapen in een redelijk donkere kamer. Vooral jij Fil werd in het begin wat lastig van de stilte, maar ondertussen heb je je al goed aangepast. 

De eerste nachten waren jullie allebei nog een beetje onrustig, maar nu slapen jullie tussen de voedingen wel meestal door.  Gelukkig maar, want de nacht is voor ons hoe dan ook veel te kort.

Overdag slapen gaat iets moeilijker. In jullie tweelingwiegje kunnen we jullie al eens een uurtje leggen, maar voor de rest zijn jullie het liefst dichtbij mama en papa... En dus dragen we jullie nu dikwijls mee in een draagdoek, want dan kunnen we toch nog een beetje bewegen en dingen in orde brengen. Jaja het is ongelooflijk hoeveel werk het met zich meebrengt... We zijn soms de hele tijd aan het opruimen en niet veel later lijkt ons huis opnieuw een stort... Tja op zulke momenten zou een dag wel een stuk langer mogen duren...

Jullie oma's en opa's zijn jullie al komen bewonderen en hebben jullie voor het eerst echt geknuffeld. Ik zag dat ze er van genoten, maar ook jullie waren de rust zelve... Meter en peters zijn langsgeweest en we zagen hun trotse gezichten als jullie op hun schoot werden gezet. 

We hebben ook al enkele wandelingetjes gemaakt en daar werden jullie zo rustig van! Jullie vallen dan heerlijk in slaap en zijn dan zo voorbeeldig... Jaja wandelen is absoluut een succes! En verder hebben we ook al enkele korte auto tripjes beleefd. Dat is telkens een hele verhuis en dat vraagt dus enige organisatie, maar we moeten ons er stilletjes aan op beginnen trainen hé!

En ook naar de winkel gaan is een uitstap op zich, Fil in zijn maxicosi in het karretje en Senna in de draagdoek. Het wordt al snel een dagactiviteit...

Maar je hoort ons absoluut niet klagen... Jullie mogen onze hele dag bepalen, we proberen van elk moment te genieten, maar mogen wij nog iets meer nacht? Dan zou het helemaal perfect zijn...

Lieve schatten, jullie zijn geweldig!
dikke knuffel,

Mama en papa

1 augustus: een dag vol verrassingen...

Lieve Fil en Senna,

Na onze korte eerste nacht samen, mogen jullie vandaag eindelijk mee naar huis! 111 dagen hebben we verlangend naar dit moment uitgekeken. Alle moeilijke dagen was dat ons lichtpunt en nu is het eindelijk zover! Niets kan omschrijven hoe gelukkig we nu zijn, daarvoor schieten alle woorden tekort!

's Middags gingen we nog even met ons twee naar huis om al wat gerief af te zetten, iets te eten en een doucheke te nemen... Maar we konden niet snel genoeg terug bij jullie zijn! En dus werd onze auto ingeladen met 2 maxicosi's en de rolls royce buggy. En met onze buggy was het een heel avontuur om tot bij jullie te geraken. Deuren te smal, lift niet breed genoeg, trappen als hindernis... Een hele belevenis dus. Maar gelukkig waren we toch al snel bij jullie. 

We namen afscheid van de verpleging die jullie al die tijd zo goed gesoigneerd hebben en ook ons pad wat draaglijker maakten... En om hen te bedanken, gaven we als cadeau enkele zelfgemaakte dekentjes zodat de bedjes er vanaf nu misschien wat kleurrijker zullen uitzien... 

Fil en Senna geven dekentjes kado...

En toen we bijna wilden vertrekken was het nog tijd voor jullie rota-vaccinatie. Maar jij Senna vond dat blijkbaar zo vies, dat je plots alles overgaf... Weg vaccin en opnieuw andere kleertjes aan. Maar dan waren we er echt klaar voor, de verpleging hielp ons mee buiten, want met onze rolls royce was dat geen evidentie... 

En alsof dat allemaal nog niet emotioneel genoeg was stond daar plots een erehaag voor jullie! Oma's, opa's, meters en peters, tantes en nonkels, familie en vrienden, 't was ongelooflijk! Krop in de keel en tranen wegslikken... Tranen van geluk, plots begrijp ik hoe dat voelt... Wat is dit heftig! Maar hoe ongelooflijk mooi dat zoveel mensen jullie aanmoedigen bij jullie eerste stappen in de echte grote wereld! Zoveel mensen hebben zo erg met ons meegeleefd en zijn trots op jullie omdat jullie zo flink gevochten hebben, wat een mooie afsluiter van een vreselijk intense periode! Merci allemaal voor deze schitterende verrassing... En merci om misschien uren op ons te wachten (als we het hadden geweten, hadden we ons wel wat meer gehaast ;-) ) en om misschien maar slechts 5 minuutjes onze kindjes te zien... Maar we wilden hen natuurlijk niet te veel prikkelen en eerlijk is eerlijk, we wilden gewoon ook zo graag naar huis!

En alsof de verrassing nog niet groot genoeg was stonden er onderweg borden: 

En ook ons huis was versierd voor jullie aankomst:

Welkom kleine Fil en Senna

En na een dag vol verrassingen, was het heerlijk thuiskomen in ons mooi versierde huis. En nu een zee van tijd om volop te genieten met ons viertjes...

Dikke kus,

Mama en papa 

31 juli: Onze eerste nacht samen

Lieve Fil en Senna,

We hebben vandaag onze eerste nacht samen in het ziekenhuis doorgebracht. En ook al was de nacht wel erg kort, wat was het toch maar weer een speciaal moment. Weer een moment om te koesteren.

Fil jij leek het wel te merken dat er vanalles veranderde, want je wou plots niet meer in je bedje liggen, enkel op mama of papa's schoot wou je in slaap vallen... En ook 's nachts wilde je niet slapen. Vond je het te donker of was het misschien al een beetje afkicken van al het lawaai? Of kon je gewoon net als mama de slaap niet vatten omdat je zo graag naar huis toe wilde? En dus zaten wij Fil midden in de nacht wat samen te knuffelen... Je papa heeft er weinig van gemerkt, want wat hij al vreesde bleek te kloppen: hij sliep zo goed als overal door. Niet dat hij niet voor jullie wilde zorgen, nee hij werd gewoon helemaal nergens wakker van. En dus vond papa het wel goed meevallen, maar was mama toch wel erg moe... Want ook al aten jullie tot hiertoe altijd mooi op dezelfde uren, vanaf vandaag was daar nog weinig van over. Maar jullie mogen dan ook eten wanneer jullie zelf aangeven honger te hebben. Alleen willen we 's nachts toch liever dat jullie een beetje meer op elkaar afgestemd geraken...

Zou dat kunnen lukken kindjes? Dat scheelt alvast weer wat wallen...

Dikke knuffel,

Mama en papa

31 juli: Nog één nachtje slapen...

Lieve Fil en Senna,

Jullie mogen bijna naar huis! Wat is onze vreugde en opluchting groot!

Fil jou slaaponderzoek was ook goed. Je doet het nog een klein beetje minder dan je zus, maar je zal gewoon nog een beetje meer tijd nodig hebben. Maar er is geen enkel bezwaar om naar huis te gaan, en  je hebt geen monitor nodig. Dus die tijd krijg je gewoon thuis... Goed nieuws dus! Wat waren we opgelucht toen we dat hoorden... Er verscheen een lach op ons gezicht en die is er sinsdien niet meer afgegaan denk ik! Eindelijk is het echt zover...

We komen vanavond al een nachtje slapen in het ziekenhuis, zodat we helemaal voorbereid naar huis toe kunnen. En vanaf vandaag is het dan enkel nog borstvoeding, ben benieuwd of dat zal lukken... Voor jou Fil is dat geen enkel probleem, jij drinkt nog liever van de borst dan van een flesje. Maar jij Senna, mist soms een beetje de kracht of valt in slaap terwijl je aan 't drinken bent. En dus kleden we je uit, om het niet al te warm en gezellig te maken. En dat helpt meestal wel... Bovendien is het vanaf nu voeden op vraag en dat werkt bij jou ook het beste. Gisteren hebben we al een hele dag op vraag gevoed, en dat was best onvoorspelbaar en behoorlijk hectisch... Benieuwd dus of dat 's nachts ook nog lukt en vooral of we dan ook nog wat kunnen slapen... Want jullie kunnen ons nogal bezighouden hoor!

En na onze eerste nacht met ons vieren, nemen we jullie in de namiddag mee naar huis! We mochten ook nog een nachtje thuis gaan slapen, maar we hebben al lang genoeg gewacht hé... Eens we de smaak te pakken hebben, na één nachtje...

Dikke kus,

Mama en papa

29 juli: Fil slaapt...

Lieve Fil en Senna,

Wat is alles anders nu het einde zo duidelijk in zicht komt... Wat kijken we ernaar uit om jullie binnen te dragen en in jullie tweelingwiegje te zien slapen. Wat gaan alle kleine dingen opnieuw leuk en spannend zijn! Een eerste badje thuis, spelen in de grote box, slapen op mama en papa hun kamer, zitten in jullie relax en vooral heerlijk slapen bij mama en papa... Het verlangen is nooit zo groot geweest, wat gek dat het nu echt zo dichtbij komt. 

Maar eerst nog de laatste stapjes... Fil vandaag wordt jij volgehangen met draadjes en elektrodes. Ja het is tijd voor de allerlaatste stap, jou slaaponderzoek. En al bij al kon je het goed verdragen, al ben jij wel de onrustigere versie hoor! Je laat goed merken wat je niet wil, en durft dan vechten tegen al die draadjes... Maar voor één keer kon je tutje je dan toch wat kalmeren... En als ook dat niet hielp, dan mocht je een beetje meer drinken... Want dat helpt bij jou heel erg goed, veel eten en je valt echt in een diepe slaap. En nu wachten op het resultaat hé. Want bij jou zal dit onderzoek uitwijzen of je met een monitor naar huis gaat of niet. Spannend dus... Al hebben we er wel vertrouwen in. Je bent sinds een paar dagen alarmvrij... Wat gek is na maanden redelijk wat alarmen, maar plots doe je er eigenlijk geen meer. En dus zal deze test ook uitwijzen of je je alarmen misschien ontgroeid bent.

We zijn alvast benieuwd...

Dikke knuffel,

Mama en papa

26 juli: Senna slaapt...

Lieve Fil en Senna,

Vandaag was het tijd voor het slaaponderzoek van Senna. Dat onderzoek is de laatste stap vooraleer jullie naar huis zullen mogen. En dus werd jij Senna volgehangen met allerlei elektrodes en draadjes, enkel je oogjes, neus en mond waren vrij. Het was alvast een erg zielig zicht... Zeker toen je rechtop zittend in je bedje je flesje moest leegdrinken... Maar Senna jij gedroeg je voorbeeldig. Je leek je er niet erg druk in te maken en sliep braaf zoals het hoorde... En dus was het onderzoek ook snel afgelopen gelukkig. En nu is het dus afwachten op het resultaat, al is het bij jou iets minder spannend dan bij je broer... Zijn onderzoek zal het komende weekend gebeuren. En we denken dat Fil ook wel wat heviger zal zijn als hij vol draadjes en elektrodes gehangen wordt... Ja Senna, voorlopig ben jij toch een beetje rustiger dan je broertje hoor!

Liefs,

Mama en papa

25 juli: 2 karaktertjes...

Lieve Fil en Senna,

Vandaag hebben we voor het eerst kennisgemaakt met jullie eigen willetje...

Fil jij eet super graag en bent op dat vlak niet te sussen. Eens je honger hebt, kan niets nog helpen... Je tutje wil je niet, en jou uit je bedje halen en knuffelen is ook geen optie. Nee je hebt honger en je wil zo snel mogelijk eten! En vandaag begin je je vroeger en vroeger te laten horen: eten wil je en liefst zo veel en zo snel mogelijk! Jaja je bent een echte veelvraat, je hebt nog nooit iets van je flesje overgelaten... Maar nog veel liever dan een flesje drink je van de borst. Want pas dan zie je er heerlijk voldaan uit en geef je je over aan je slaap... 

Je zusje daarentegen durft wel eens wat eten over te laten. Tja Senna als jij genoeg hebt dan is het ook echt genoeg. En als jij honger hebt dan ben je nog steeds wat braver en rustiger dan Fil. Meestal hou je jezelf bezig door wat op je handje te sabberen. En als je honger echt groter is dan durf je al eens heel eventjes te wenen. Maar een tutje kan bij jou echt wonderen doen! Je bent dan opnieuw de rust zelve... En dus krijgt je broer meestal als eerste te eten... En daarna is het dan jou beurt, maar vandaag was plots je honger over en konden we je niet overtuigen om ook maar iets te drinken. En dus probeerde je lieve verpleegster om je te overtuigen toch iets te drinken, maar niets hielp... Senna sliep en had geen zin om te eten. Een uur hebben we geprobeerd, om je dan uiteindelijk zonder eten in je bedje te leggen... En nog geen 5 minuten later had je plots honger en dronk je zonder pauze heel je fles leeg. Tja karakter heb je wel, zou dat al je vechtersmentaliteit zijn? Dat belooft alvast...

dikke knuffel,

Mama en papa