Liefste Fil en Senna,
Tegen alle verwachtingen in toch nog allebei aan de C-PAP. We beginnen toch een beetje te denken Fil dat niet alle verpleegsters jou temperament juist inschatten. Je kan je gewoon heel erg kwaad en druk maken en daardoor alarmen laten afgaan... Maar voor jou betekent het gewoon dat er iets niet goed is en aan ons dus om uit te zoeken wat.
Zo lig je helemaal niet graag op je rug, en als de verpleegsters je heel mooi recht leggen op een klein doekje, dan kruip jij er zo snel mogelijk half af, omdat scheef liggen volgens jou toch beter is... Je houdt erg veel van je tutje, maar kan dit op het moment niet altijd coördineren en je wil graag altijd iets in je handjes hebben om mee te frullen... Want zelfs als je slaapt, bewegen je handjes zo goed als altijd. Je bent altijd aan het vechten tegen je slaap, wil graag niets missen van wat er rondom jou gebeurt, en als er ergens een kast wat te hard dicht gesmeten wordt, dan word jij weer met een schok wakker... Ja Fil we beginnen je zo een beetje te kennen...
En jij Senna jij hebt ook temperament hoor. Jij wil liever alles zelf doen, je ademde vanaf het begin al graag mee, en nu vind je het alleen maar fijn als je af en toe helemaal alleen mag ademen. Je vindt het niet zo erg als je verzorgd wordt, past je snel aan. En je ligt zowel goed op je rug als op je buikje, al zal je wel duidelijk maken wat je op dat moment precies het fijnste vindt. Je handjes liggen het best op je hoofd, en meestal ligt er één handje op je oor, alsof je wil duidelijk maken dat er wel erg veel lawaai is, of wil je later gewoon dj worden? Je voeten bewegen graag en veel, al kan je even goed uren stil en lekker ingeduffeld liggen. Jullie genieten allebei van het knuffelen met mama en papa en kunnen dit uren volhouden, om daarna heerlijk in slaap te vallen in jullie couveuse.
We kennen jullie dus zo al een beetje... En voor ons is het fijn om te zien dat de verpleging jullie ook zo begint te kennen. Dan kunnen wij met een geruster hart naar huis toe gaan. Maar soms is het voor ons dan ook moeilijk als er weer eens een nieuwe verpleegster voor jullie wil zorgen, eentje die jullie nog niet zo goed kent en eentje die niet zoveel rekening houdt met ons als ouders... En dan gaan wij weer met een banger hartje naar huis, een beetje gefrustreerd omdat we jullie zo moeten achterlaten. En dan duurt de nacht weer plotseling lang...
Liefs,
mama en papa
